Ze loopt al een tijdje hard, erg hard, weg, weg, wegwezen. Ze kijkt nog achterom: 'pff nee niks te zien'. Doorlopen zegt ze tegen zichzelf, wegwezen, doorlopen.
Nog harder, buiten adem, maakt niet uit, wegwezen. Ze rent en rent en rent nog verder, kijkt weer achterom, 'nee nog steeds niet te zien'.
Doorlopen, verder, nog verder, doorgaan. Verstand op nul en doorgaan.
Even kijkt ze achterom: 'sjit is ze dat?' Sjezus wegwezen, harder, doorlopen, verder en nog verder. Kut dacht ze, ben d'r niet kwijt, doorlopen, ik moet doorlopen zegt ze tegen haarzelf.
De voeten kunnen het nog aan, doorlopen, weg, weg, weg daarvan.
'Sjit, drukke weg', schiet op,, schiet op, schiet nou op!!!' Ze kijkt achterom: 'is ze het of niet? sjit ik zie het niet goed' 'Sjit auto's schiet op'. 'Ja laatste auto, doorrennen'.
Harder, harder, nog harder, 'ze mag me niet inhalen'. Ze rent en rent, ze rent dat haar leven er vanaf hangt, harder en harder, meer en meer. Ze kijkt weer achterom: 'sjit is ze dat, ik zie het niet goed'. Rennen, rennen.... Kut, ze mag me niet inhalen, dat kutwijf, godverdomme. Doorlopen, harder harder, wegwezen, meer, nog meer, nog harder, verder, verder, helemaal weg. Ze kijkt weer achterom, blijft met haar voet achter een tegel haken, KABOEM!!! Daar valt ze, BENG, zo met haar gezicht op de grond...ze is op haar bek gegaan....
maandag 18 januari 2010
Deel 6 van zeep soep - zondag 17 januari
Zondag!!! Vrije zondag ochtend voor Inke, ze hoeft pas 's middags te beginnen, dus tijd voor blogs, internetten maar eerst de was van de lijn halen, die is droger dan droog kan zijn.
Hyves, blogs, verhalen, columns, Inke is er druk mee.
Het regent toch, Inke kan de deur niet uit, dus thuiswerk.
Gisteren was ze met haar vriend Niek naar de pub geweest, hun favoriete Ierse pub.
Meestal gaan ze zondag maar omdat Inke zondag late dienst heeft hebben ze het naar zaterdagmiddag verschoven.
Fietsend door de regen ging Inke naar de pub, buiten bij de overdekte ingang heeft Inke zich van haar regenkleding ontdaan.
Niek kwam er meteen al aan. Niek is geen fietser, dus kwam met de tram, lekker makkelijk en lekker droog.
Voor Inke heeft dat weinig zin, de eerste de beste tram stopt niet voor de deur van de pub en de tram die wel voor de deur van de pub stopt, stopt zo verweg van Inke's huis dat ze beter kan gaan lopen of fietsen.
Niek had de hele week gewerkt, er waren nieuwe bands bijgekomen, Niek's taak om nieuwe CD's te luisteren en te promoten.
Zijn winkel is geen gewone CD winkel, elke nieuwe band komt eerst naar Niek's winkel omdat Niek veel aandacht aan nieuwe bands besteedt en 1x in de week live op de radio is, worden de bands gepromoot.
Normaal gesproken, als een onbekende band een CD naar een radiostation stuurt komt er weinig tot niets van. Niek vond toen de oplossing: 1 uur zendtijd op een bekend radiostation en daar draaide hij de nieuw binnengekomen CD's.
Inmiddels zijn door Niek vele bands bekend geworden.
Zondagmiddag gaat Inke naar werk tot Inke ineens naar fietssleutels mist, sjit. Inke begrijpt er niets van. Die had ze toch wel zeker in haar jaszak gestopt.
Vlug naar de reserve sleutels, ze gooit de doos overhoop, vist er het één en ander uit en gaat naar de fietsenkelder. Wat ziet Inke: een fiets die niet op slot zit. Inke blij. Gisteren gewoon vergeten, grote zucht van opluchting en Inke komt nog net op tijd op haar werk.
Zondagen bij Lexon zijn saaier dan saai.
Vandaag viel dat een beetje mee, de één na de andere klant kwam binnen lopen; sneeuw weg, mensen op straat dacht Inke.
De dag verliep verder rustig, de 8 uur gingen snel.
Inke wou op tijd naar huis, haar favoriete TV serie Deadliest Catch, die ze afgelopen maandag heeft gemist, zou vandaag om 23.00 uur beginnen, de herhaling dus.
Inke was mooi op tijd en heeft de aflevering gezien.
Inke gaat nog even internetten en volgende keer deel 7 van zeep soep.
Hyves, blogs, verhalen, columns, Inke is er druk mee.
Het regent toch, Inke kan de deur niet uit, dus thuiswerk.
Gisteren was ze met haar vriend Niek naar de pub geweest, hun favoriete Ierse pub.
Meestal gaan ze zondag maar omdat Inke zondag late dienst heeft hebben ze het naar zaterdagmiddag verschoven.
Fietsend door de regen ging Inke naar de pub, buiten bij de overdekte ingang heeft Inke zich van haar regenkleding ontdaan.
Niek kwam er meteen al aan. Niek is geen fietser, dus kwam met de tram, lekker makkelijk en lekker droog.
Voor Inke heeft dat weinig zin, de eerste de beste tram stopt niet voor de deur van de pub en de tram die wel voor de deur van de pub stopt, stopt zo verweg van Inke's huis dat ze beter kan gaan lopen of fietsen.
Niek had de hele week gewerkt, er waren nieuwe bands bijgekomen, Niek's taak om nieuwe CD's te luisteren en te promoten.
Zijn winkel is geen gewone CD winkel, elke nieuwe band komt eerst naar Niek's winkel omdat Niek veel aandacht aan nieuwe bands besteedt en 1x in de week live op de radio is, worden de bands gepromoot.
Normaal gesproken, als een onbekende band een CD naar een radiostation stuurt komt er weinig tot niets van. Niek vond toen de oplossing: 1 uur zendtijd op een bekend radiostation en daar draaide hij de nieuw binnengekomen CD's.
Inmiddels zijn door Niek vele bands bekend geworden.
Zondagmiddag gaat Inke naar werk tot Inke ineens naar fietssleutels mist, sjit. Inke begrijpt er niets van. Die had ze toch wel zeker in haar jaszak gestopt.
Vlug naar de reserve sleutels, ze gooit de doos overhoop, vist er het één en ander uit en gaat naar de fietsenkelder. Wat ziet Inke: een fiets die niet op slot zit. Inke blij. Gisteren gewoon vergeten, grote zucht van opluchting en Inke komt nog net op tijd op haar werk.
Zondagen bij Lexon zijn saaier dan saai.
Vandaag viel dat een beetje mee, de één na de andere klant kwam binnen lopen; sneeuw weg, mensen op straat dacht Inke.
De dag verliep verder rustig, de 8 uur gingen snel.
Inke wou op tijd naar huis, haar favoriete TV serie Deadliest Catch, die ze afgelopen maandag heeft gemist, zou vandaag om 23.00 uur beginnen, de herhaling dus.
Inke was mooi op tijd en heeft de aflevering gezien.
Inke gaat nog even internetten en volgende keer deel 7 van zeep soep.
zondag 17 januari 2010
Deel 5 van zeep soep - zaterdag 16 januari
Inke werkt af en toe als invaller in een bloemenwinkel en zo ook afgelopen vrijdag.
Inke is een bloemenfreak, haar favoriete bloemen zijn tulpen en op de 2e plaats pioenrozen en gerbera's. Met rozen heeft ze niks.
Haar vrienin Marjon is eigenaresse van deze bloemenwinkel, deze bevindt zich in een ziekenhuis, waar ze leuke boeketten samenstelt voor klanten die ze voor de zieken meenemen.
Marjon werkt 7 dagen per week maar af en toe moet ze eerder naar huis en dan komt Inke.
Inke werkt er al zo'n 10 jaar.
Het is er erg gezellig, elke dag andere klanten maar ook vaste klanten.
Johnny bijvoorbeeld, hij is 12 en moet elke maandag, woensdag en vrijdag naar de nierdialyse. Als hij klaar is komt hij altijd Inke gedag zeggen. Johnny is een vrolijk ventje en zit sinds afgelopen zomer op het VWO.
Johnny kan ontzettend goed leren en hij wil dierenarts worden.
Omdat Johnny niets van school wil missen gaat hij na school naar het ziekenhuis. Als hij klaar is maakt hij zijn standaard rondje door het ziekenhuis, op visite bij Inke, waar hij elke vrijdag van Inke een bosje bloemen mee krijgt en zo maakt hij zijn rondje af bij de receptie, de koffiejuf, de SEH enz.
Johnny is al 2 jaar bekend in het ziekenhuis, 'iedereen' kent hem, Johnny is altijd vrolijk.
Toen bekend was dat hij het misschien niet lang zo maken vond Johnny dat hij zijn leven leuk moest maken en dat gaat Johnny goed af.
Om 22.00 uur sluit Inke de winkel en gaat op de fiets naar huis.
Al het sneeuw is inmiddels weg en de weg is weer normaal te gebruiken.
Sneeuw is leuk maar niet altijd. Vers sneeuw is leuk fietsen maar blubber en bevroren sneeuw niet meer.
Zaterdagochtend is Inke weer aan het werk, niet op het hoofdkantoor van Lexon maar bij de reparatie afdeling, aan de andere kant van de stad.
Om verwarring te voorkomen, vooral om lastige klanten te voorkomen, is en deel van Lexon elders gehuisvest.
Klanten kennen alleen het hoofdkantoor, als zij iets moeten laten repareren brengen ze het daar naartoe en de koeriers brengen het naar de reparatie afdeling.
Dit is vooral om narigheid te voorkomen.
Inke werkt daar alleen, lekker rustig en geen lastige klanten.
Zo heeft Inke tijd om haar boekje te lezen, Inke's grootste hobby: boeken lezen.
Inke heeft vorig jaar haar doelstelling: 50 boeken lezen in 1 jaar niet gehaald, ze is blijven steken op 35.
Gisteren heeft Inke nr 35 uitgelezen en vandaag zal Inke aan het eerste boek van dit jaar beginnen: Zon- en feestdagen van Reneé de Vin.
Reneé de Vin heeft ze leren kennen via internet, toen was Reneé nog bezig met het verhaal, inmiddels is het boek in december uitgekomen.
Volgende keer deel 6
Inke is een bloemenfreak, haar favoriete bloemen zijn tulpen en op de 2e plaats pioenrozen en gerbera's. Met rozen heeft ze niks.
Haar vrienin Marjon is eigenaresse van deze bloemenwinkel, deze bevindt zich in een ziekenhuis, waar ze leuke boeketten samenstelt voor klanten die ze voor de zieken meenemen.
Marjon werkt 7 dagen per week maar af en toe moet ze eerder naar huis en dan komt Inke.
Inke werkt er al zo'n 10 jaar.
Het is er erg gezellig, elke dag andere klanten maar ook vaste klanten.
Johnny bijvoorbeeld, hij is 12 en moet elke maandag, woensdag en vrijdag naar de nierdialyse. Als hij klaar is komt hij altijd Inke gedag zeggen. Johnny is een vrolijk ventje en zit sinds afgelopen zomer op het VWO.
Johnny kan ontzettend goed leren en hij wil dierenarts worden.
Omdat Johnny niets van school wil missen gaat hij na school naar het ziekenhuis. Als hij klaar is maakt hij zijn standaard rondje door het ziekenhuis, op visite bij Inke, waar hij elke vrijdag van Inke een bosje bloemen mee krijgt en zo maakt hij zijn rondje af bij de receptie, de koffiejuf, de SEH enz.
Johnny is al 2 jaar bekend in het ziekenhuis, 'iedereen' kent hem, Johnny is altijd vrolijk.
Toen bekend was dat hij het misschien niet lang zo maken vond Johnny dat hij zijn leven leuk moest maken en dat gaat Johnny goed af.
Om 22.00 uur sluit Inke de winkel en gaat op de fiets naar huis.
Al het sneeuw is inmiddels weg en de weg is weer normaal te gebruiken.
Sneeuw is leuk maar niet altijd. Vers sneeuw is leuk fietsen maar blubber en bevroren sneeuw niet meer.
Zaterdagochtend is Inke weer aan het werk, niet op het hoofdkantoor van Lexon maar bij de reparatie afdeling, aan de andere kant van de stad.
Om verwarring te voorkomen, vooral om lastige klanten te voorkomen, is en deel van Lexon elders gehuisvest.
Klanten kennen alleen het hoofdkantoor, als zij iets moeten laten repareren brengen ze het daar naartoe en de koeriers brengen het naar de reparatie afdeling.
Dit is vooral om narigheid te voorkomen.
Inke werkt daar alleen, lekker rustig en geen lastige klanten.
Zo heeft Inke tijd om haar boekje te lezen, Inke's grootste hobby: boeken lezen.
Inke heeft vorig jaar haar doelstelling: 50 boeken lezen in 1 jaar niet gehaald, ze is blijven steken op 35.
Gisteren heeft Inke nr 35 uitgelezen en vandaag zal Inke aan het eerste boek van dit jaar beginnen: Zon- en feestdagen van Reneé de Vin.
Reneé de Vin heeft ze leren kennen via internet, toen was Reneé nog bezig met het verhaal, inmiddels is het boek in december uitgekomen.
Volgende keer deel 6
Wie heeft de vrouw uitgevonden?
Sinds ze stemrecht hebben denken ze dat ze de wereld hebben veroverd: de vrouw. Sinds die dag is het ellende; ze denken dat ze alles kunnen en alles kunnen zeggen en dus alles kunnen maken. Alleen de grens nog niet.
Nou was er tot 1917 niets aan de hand, de vrouw luisterde naar de man en zodra er getrouwd was, stopte de vrouw met werken en zorgde ze voor de kinderen. Ze was de baas in huis tot de man thuis kwam. Tot zover niets aan de hand.
Inmiddels 90 jaar verder is de vrouw geëvolueerd. In die 90 jaar is er héél wat veranderd. Noem het maar de inhaalrace. Die 200.000 jaar die ze als onderdaan bij de man heeft geleefd moest er in korte tijd uit gehaald worden, het liefst nog met elleboogwerk, want er viel héél wat in te halen.
En dáár is het fout gegaan, in die 90 jaar inhaalrace zijn er stukken overgeslagen, alles moet nu en meteen en er moet ook nu en meteen geluisterd worden. In die 200.000 jaar dat de vrouw naar de man heeft geluisterd is het nu tijd voor andersom. Nu vergeet de vrouw dat de man nauwelijks is geëvolueerd, de man is nog wat primitief, er werkt één hersenhelft per keer, dat vat een man nog niet. Een man leeft nog in de oertijd. Lekker rustig aan, geen gezeik, tijd zat en 'het komt wel'. Maar de vrouw heeft haast, de inhaalrace, nu nu nu... Zodoende walst de vrouw over de man heen en de man deert het niet zo; hij ziet zijn vrouw nog als de oervrouw: als het erop aan komt luistert ze toch wel.
De vrouw wil aandacht, ze moet gehoord worden, zij heeft ook wat in te brengen. Dat gaat bij een man niet lukken, dus verenigen vrouwen zich. Overal vrouwenclubs waar vrouwen elkaar begrijpen. Dat duurt maar even en de vrouw wil verder, de inhaalrace, die moet doorgaan, ze wil nog meer gehoord worden. Daar heeft ze ellebogen voor gekregen, drammen en rammen. God heeft haar een mond gegeven, daar kan veel mee, er zit zelfs een volumeknop op.
In de tijd dat de vrouw nog bedeesd en beheerst was, stond de volumekop op dezelfde stand: rustig en goed in het gehoor.
Naarmate de tijd vorderde en de vrouw steeds meer wil is de volumeknop ontdekt en wordt deze vaak voluit gezet. Tot ergernis van vele mensen.
En zo creëerde de vrouw zichzelf tot de huidige vrouw, een vrouw met flinke ellebogen en een flink volume waar de aan- en uitknop niet vindbaar is.
En ik ga maar eens niets aan mijn oren doen, de oorsmeer dempt goed...
Nou was er tot 1917 niets aan de hand, de vrouw luisterde naar de man en zodra er getrouwd was, stopte de vrouw met werken en zorgde ze voor de kinderen. Ze was de baas in huis tot de man thuis kwam. Tot zover niets aan de hand.
Inmiddels 90 jaar verder is de vrouw geëvolueerd. In die 90 jaar is er héél wat veranderd. Noem het maar de inhaalrace. Die 200.000 jaar die ze als onderdaan bij de man heeft geleefd moest er in korte tijd uit gehaald worden, het liefst nog met elleboogwerk, want er viel héél wat in te halen.
En dáár is het fout gegaan, in die 90 jaar inhaalrace zijn er stukken overgeslagen, alles moet nu en meteen en er moet ook nu en meteen geluisterd worden. In die 200.000 jaar dat de vrouw naar de man heeft geluisterd is het nu tijd voor andersom. Nu vergeet de vrouw dat de man nauwelijks is geëvolueerd, de man is nog wat primitief, er werkt één hersenhelft per keer, dat vat een man nog niet. Een man leeft nog in de oertijd. Lekker rustig aan, geen gezeik, tijd zat en 'het komt wel'. Maar de vrouw heeft haast, de inhaalrace, nu nu nu... Zodoende walst de vrouw over de man heen en de man deert het niet zo; hij ziet zijn vrouw nog als de oervrouw: als het erop aan komt luistert ze toch wel.
De vrouw wil aandacht, ze moet gehoord worden, zij heeft ook wat in te brengen. Dat gaat bij een man niet lukken, dus verenigen vrouwen zich. Overal vrouwenclubs waar vrouwen elkaar begrijpen. Dat duurt maar even en de vrouw wil verder, de inhaalrace, die moet doorgaan, ze wil nog meer gehoord worden. Daar heeft ze ellebogen voor gekregen, drammen en rammen. God heeft haar een mond gegeven, daar kan veel mee, er zit zelfs een volumeknop op.
In de tijd dat de vrouw nog bedeesd en beheerst was, stond de volumekop op dezelfde stand: rustig en goed in het gehoor.
Naarmate de tijd vorderde en de vrouw steeds meer wil is de volumeknop ontdekt en wordt deze vaak voluit gezet. Tot ergernis van vele mensen.
En zo creëerde de vrouw zichzelf tot de huidige vrouw, een vrouw met flinke ellebogen en een flink volume waar de aan- en uitknop niet vindbaar is.
En ik ga maar eens niets aan mijn oren doen, de oorsmeer dempt goed...
vrijdag 15 januari 2010
Tante Flip toast
Of was het nou: tante Toos flipt?
Tante Toos flipte behoorlijk, ging finaal uit haar dak. Was geen woord meer tussen te krijgen. Gilde de boel bijelkaar en de wereld was ineens veel te klein. Scheldwoorden die het woordenboek niet eens aan konden.
Tja, als tante Toos flipte, ging het er hard aan toe. Zonder ophouden gaat dan de mega scheur open, allerlei ziektes komen er oorverdovend uit. Liefst nog in herhaling van 20x, het moet wel duidelijk overkomen natuurlijk. Herhaling na herhaling na herhaling na herhaling.... Want...als tante Toos flipt moet je het horen ook, ze ramt het erin. En iedereen moet het horen, de lopende krant. Behalve dat tante Toos behoorlijk flipt, is ze ook nog de krant, de mondelinge krant van de buurt, want...als tante Toos flipt moet iedereen het weten.
Tante Toos maakt er een mooie Telegraaf versie van, de waarheid past ze een beetje aan aan haar emotionele voordeel, want...er moet wel geluisterd worden en daar moet een snik bij vallen, dan pas geloofd men haar. Of de feiten nu een beetje zijn aangepast maakt tante Toos niet uit. De emotie moet hoog in het vaandel komen, vindt tante Toos, want...tante Toos vindt dat ze gehoord moet worden.
Met vlag en wimpel viert tante Toos haar krantenbericht, men heeft het gelezen en geprezen. Vol trots en moedigheid trekt tante Toos de modderschuit voort en toast tante Flip op de overwinning met zege en gepaste trots.
Tante Toos flipte behoorlijk, ging finaal uit haar dak. Was geen woord meer tussen te krijgen. Gilde de boel bijelkaar en de wereld was ineens veel te klein. Scheldwoorden die het woordenboek niet eens aan konden.
Tja, als tante Toos flipte, ging het er hard aan toe. Zonder ophouden gaat dan de mega scheur open, allerlei ziektes komen er oorverdovend uit. Liefst nog in herhaling van 20x, het moet wel duidelijk overkomen natuurlijk. Herhaling na herhaling na herhaling na herhaling.... Want...als tante Toos flipt moet je het horen ook, ze ramt het erin. En iedereen moet het horen, de lopende krant. Behalve dat tante Toos behoorlijk flipt, is ze ook nog de krant, de mondelinge krant van de buurt, want...als tante Toos flipt moet iedereen het weten.
Tante Toos maakt er een mooie Telegraaf versie van, de waarheid past ze een beetje aan aan haar emotionele voordeel, want...er moet wel geluisterd worden en daar moet een snik bij vallen, dan pas geloofd men haar. Of de feiten nu een beetje zijn aangepast maakt tante Toos niet uit. De emotie moet hoog in het vaandel komen, vindt tante Toos, want...tante Toos vindt dat ze gehoord moet worden.
Met vlag en wimpel viert tante Toos haar krantenbericht, men heeft het gelezen en geprezen. Vol trots en moedigheid trekt tante Toos de modderschuit voort en toast tante Flip op de overwinning met zege en gepaste trots.
Deel 4 van zeep soep - vrijdag 15 januari
Inke sliep slecht deze nacht. Vanmorgen was ze een half uur voor de wekker al wakker. 10x draaien en de wekker ging: 6 uur, 'opstaan' zei de wekker.
Op werk aangekomen ging Inke eerst naar haar collega Femke. Femke is er niet zo vaak en moest er bijgekletst worden, alle nieuwtjes werden uitgewisseld en Femke en Inke waren weer op de hoogte.
Zo'n half uur is rap voorbij, Femke naar huis en lekker slapen.
Ze zeggen wel eens dat vrouwen met rode haren weergaloos zijn, Inke is er vandaag één tegen gekomen die het tegendeel bevestigde. Een mevrouw die het nodig vond Inke te beschuldigen van iets wat totaal niet van belang is.
Zoals altijd blijft Inke kalm helpt de onweergaloze vrouw wat volgens de onweergaloze vrouw niet snel genoeg ging waardoor de onweergaloze vrouw boos werd en onweergaloos op hoge poten ging klagen.
Vrouwen tegen vrouwen, hoe je het ook went of keert, er is er altijd wel één bij die de ander als rivaal ziet.
Super onnodig, het gaat nergens over, enige wat je er van overhoudt is dat je weet hoe de ander in elkaar steekt.
Inke doet haar werk: veiligheid. Daar staat Inke voor.
Veiligheid doe je samen en samen bereik je heel veel.
Volgende keer deel 5
Op werk aangekomen ging Inke eerst naar haar collega Femke. Femke is er niet zo vaak en moest er bijgekletst worden, alle nieuwtjes werden uitgewisseld en Femke en Inke waren weer op de hoogte.
Zo'n half uur is rap voorbij, Femke naar huis en lekker slapen.
Ze zeggen wel eens dat vrouwen met rode haren weergaloos zijn, Inke is er vandaag één tegen gekomen die het tegendeel bevestigde. Een mevrouw die het nodig vond Inke te beschuldigen van iets wat totaal niet van belang is.
Zoals altijd blijft Inke kalm helpt de onweergaloze vrouw wat volgens de onweergaloze vrouw niet snel genoeg ging waardoor de onweergaloze vrouw boos werd en onweergaloos op hoge poten ging klagen.
Vrouwen tegen vrouwen, hoe je het ook went of keert, er is er altijd wel één bij die de ander als rivaal ziet.
Super onnodig, het gaat nergens over, enige wat je er van overhoudt is dat je weet hoe de ander in elkaar steekt.
Inke doet haar werk: veiligheid. Daar staat Inke voor.
Veiligheid doe je samen en samen bereik je heel veel.
Volgende keer deel 5
donderdag 14 januari 2010
Deel 3 van zeep soep - donderdag 14 januari
Piep piep piep piep piep....
Om 6 uur gaat Inke's wekker af: wakker worden roept de wekker.
Inke wordt wakker en wil de wekker uitzetten. Dat gaat haast niet, haar hand is 'dood'. Erop geslapen dus. Op het moment dat Inke met haar andere hand de wekker uitzet gaat haar linker hand weer leven, wat een rot gevoel.
Inke strompelt half wakker naar het toilet, intussen is haar hand weer normaal.
Vlug wassen en aankleden, haar föhnen, tanden poetsen en om 6.20 uur stapt Inke op de fiets naar haar werk. Gisteravond heeft het nog wat gesneeuwd, dus lekker door de sneeuw fietsen in het donker, lekker rustig op straat.
Inke lost de nachtploeg af, die willen ook naar huis.
Inke zelf is niet weg van nachtdiensten, Inke is geen nachtmens.
Intussen komen de andere collega's ook binnen, iedereen netjes op tijd binnen.
De leidinggevende is vandaag vrij, zodoende is één van de collega's de rapporteur en begint de dag lekker rustig.
Zo rustig bleef het de hele dag, gelukkig maar, soms is het zo druk, dan is het niet leuk meer.
Kees en Teun lopen meteen door naar de expeditie, daar is het in de ochtend erg druk met werknemers, die beginnen ook vroeg en zij worden allemaal gecontroleerd. Daarom gaan zij in de ochtend daar met 2 man zitten, dat is ook hard nodig. Sommige werknemers willen nog wel eens illegaal naar binnen glippen en dat is niet de bedoeling.
Inke gaat bij de balie zitten, samen met collega Jan. Daar is het altijd gezellig, komen en gaan van klanten en medewerkers.
Dikke pret, vooral om de ochtendhumeurders die er met moeite 'goede morgen' uitkrijgen en klagen over de kou.
Ja, warm sneeuw bestaat nog niet, nou ja, in het theater.....
De dag verliep zo opperbest, hier een daar wat gezeik over passen en parkeren maar dat is dagelijkse kost, daar is Inke aan gewend. Netjes afhandelen en klaar.
Om 15.00 uur gaat Inke naar huis, eerst nog even langs de Appie want het bier is bijna op. Het is erg druk bij de kassa's, Inke gaat maar in één van de lange rijen staan en hoort het omroepbericht: assistentie kassa 1.
Inke is niet gek en loopt naar kassa 1, want daar was nog geen kassiere en weldra zal er één komen en voilá, jahoor, Inke had mazzel, lekker vooraan bij de kassa.
Dus trakteerde Inke zichzelf op een Berliner bol, en die smaakte heerlijk.
Volgende keer deel 4.
Om 6 uur gaat Inke's wekker af: wakker worden roept de wekker.
Inke wordt wakker en wil de wekker uitzetten. Dat gaat haast niet, haar hand is 'dood'. Erop geslapen dus. Op het moment dat Inke met haar andere hand de wekker uitzet gaat haar linker hand weer leven, wat een rot gevoel.
Inke strompelt half wakker naar het toilet, intussen is haar hand weer normaal.
Vlug wassen en aankleden, haar föhnen, tanden poetsen en om 6.20 uur stapt Inke op de fiets naar haar werk. Gisteravond heeft het nog wat gesneeuwd, dus lekker door de sneeuw fietsen in het donker, lekker rustig op straat.
Inke lost de nachtploeg af, die willen ook naar huis.
Inke zelf is niet weg van nachtdiensten, Inke is geen nachtmens.
Intussen komen de andere collega's ook binnen, iedereen netjes op tijd binnen.
De leidinggevende is vandaag vrij, zodoende is één van de collega's de rapporteur en begint de dag lekker rustig.
Zo rustig bleef het de hele dag, gelukkig maar, soms is het zo druk, dan is het niet leuk meer.
Kees en Teun lopen meteen door naar de expeditie, daar is het in de ochtend erg druk met werknemers, die beginnen ook vroeg en zij worden allemaal gecontroleerd. Daarom gaan zij in de ochtend daar met 2 man zitten, dat is ook hard nodig. Sommige werknemers willen nog wel eens illegaal naar binnen glippen en dat is niet de bedoeling.
Inke gaat bij de balie zitten, samen met collega Jan. Daar is het altijd gezellig, komen en gaan van klanten en medewerkers.
Dikke pret, vooral om de ochtendhumeurders die er met moeite 'goede morgen' uitkrijgen en klagen over de kou.
Ja, warm sneeuw bestaat nog niet, nou ja, in het theater.....
De dag verliep zo opperbest, hier een daar wat gezeik over passen en parkeren maar dat is dagelijkse kost, daar is Inke aan gewend. Netjes afhandelen en klaar.
Om 15.00 uur gaat Inke naar huis, eerst nog even langs de Appie want het bier is bijna op. Het is erg druk bij de kassa's, Inke gaat maar in één van de lange rijen staan en hoort het omroepbericht: assistentie kassa 1.
Inke is niet gek en loopt naar kassa 1, want daar was nog geen kassiere en weldra zal er één komen en voilá, jahoor, Inke had mazzel, lekker vooraan bij de kassa.
Dus trakteerde Inke zichzelf op een Berliner bol, en die smaakte heerlijk.
Volgende keer deel 4.
Abonneren op:
Posts (Atom)