Deel 11 van zeep soep - vrijdag 22 januari

Na werk had Inke afgesproken om met haar vriendin Nikki naar het café te gaan. Om 16 uur hadden ze afgesproken bij de Zwarte Ruiter.
Nikki werkt ook als beveiligster maar dan in het centrum, boevenjacht, zoals ze het zelf noemt.
Nikki is daar niet bang voor, soms pakt ze twee tegelijk in hun kraag. Nikki is er één, die is nergens bang voor.

Een paar jaar geleden waren Inke en Nikki shoppen in Amsterdam, naast hun stond een man zijn zakken te vullen met parfumflesjes. Nikki en Inke zien dat en ze lopen naar buiten en blijven voor de deur staan.
Op het moment dat de man naar buiten loopt laat Inke de man struikelen en Nikki vraagt het personeel om de politie te bellen.
Inke en Nikki nemen de man mee terug naar de winkel en daar laadde hij zijn spullen uit zijn tas, 10 flesjes had hij. Toch nog een hoop geld.
De man wordt door de politie meegenomen en Inke en Nikki mogen een verklaring afleggen wat ze hebben gezien.
Dat werd een ander dagje Amsterdam dan ze dachten.
Van de winkel kregen ze beide een flesje parfum, daar waren ze blij mee.

Inmiddels zijn ze beide in de Zwarte Ruiter, tijd voor een biertje, Nikki drinkt mee, samen aan de Leffe. Ze hebben een boel bij te praten, omdat beide beveiligen is er een kleine kans dat ze tegelijk vrij zijn.
Nikki vertelt dat ze de laatste tijd veel boeven pakt. 'Sinds de crisis', zegt ze. 'Het lijkt wel of ze ineens allemaal geen geld meer hebben'.
Ze pakte vorige week een meisje van 8 jaar, die bij de supermarkt haar schooltas vol laadde met vlees en kaas. Haar zusje stond op de uitkijk, een meisje van 6 jaar. Ze had alleen niet goed opgelet.
Beide meisjes moesten mee naar het bureau, de moeder werd gebeld (vader spoorloos, nooit meer gezien) en ze werd boos op beide dochters. Moeder ging te keer, de agent moest haar tegenhouden.
Wat bleek, de kinderen waren in opdracht van de moeder aan het stelen, geen geld, geen eten, dan maar stelen. Moeder had gezegd: 'als we geen eten hebben, mag je het gratis meenemen'.
Moeder werkt niet, kinderen horen op school en geen geld. De vader was vlak na de 2e verjaardag van de jongste spoorloos verdwenen, niemand weet waar hij is. Dus krijgt moeder geen alimentatie en met een uitkering redden ze het niet.
Moeder zit met de handen in het haar en weet zich geen raad.

Inke en Nikki vinden het triest. Helaas kunnen zij er niks aan doen.
Na de 2e Leffe besluiten ze een kroegentocht te doen, eerst naar de overkant, de Boterwaag.
Komen ze Herman tegen, jahoor. Jeetje Herman. Die kennen ze van 'vroeger'.
Toen Inke en Nikki nog op school zaten was er één lulletje in de klas en dat was Herman. Dat is nu een jaar of 15 geleden en veel veranderd is hij niet. Hij zit er alleen en zo te zien niet aan de eerst whisky cola. Hij hangt half over de tafel en praat tegen zijn glas.
Inke en Nikki liggen in een deuk en lopen naar Herman. 'Hé Herman', roept Inke. Herman kijkt omhoog en ziet Inke en Nikki staan. Hij schrikt en valt meteen van zijn stoel af en belandt onder de tafel. Inke en Nikki gieren het uit.
Herman probeert op zijn stoel te komen maar hij is zo dronken dat dat niet lukt. Hij pakt zijn stoel beet en kukelt weer op de grond.
De café-eigenaar heeft er geen zin in, belt een taxi en stopt hem er in, zo hop naar huis, lekker slapen.

Volgende keer deel 12

Zoektocht

Eind november wilde ik een Sinterklaasgedicht printen en het papiertje kwam net zo uit de printer als ik 'm er in deed: zonder tekst. Ik print niet echt veel, de keer ervoor dat ik de printer gebruikte was in mei, instapkaart voor het vliegtuig. Nu zat de cartridge er al jaren in dus dat die leeg is, is logisch.

Dinsdag dacht ik er weer aan, toch nog even proberen, want, de afgelopen keer had ik een ander soort papier gebruikt, iets gladder, misschien lag het daar aan. Dus ik probeer een gewoon velletje, niks, komt er net zo wit uit als ik 'm erin deed.

Donderdag dus maar op zoektocht, oude verpakking mee, want ik snap geen bal van cartridges. Zo kom ik als eerste bij MyCom, die heeft er geen. Ik vraag of mijn printer echt zo oud is dat ik waarschijnlijk een andere printer moet. De verkoper laat mij wat zien en dat zijn enorme koelkasten. Die van mij is klein en makkelijk, geen poespas, klaar. Ik bedank 'm met: 'sorry maar dit is veel te groot' en loop door naar Dynabyte die ernaast zit. Ook daar hebben ze die van mij niet. De verkoopster was erg aardig en vertelde mij dat ik of bij de Media Markt of bij Berlage kantoorboekhandel langs kan gaan, of anders via bol.com. Omdat ik toch tegenover de Media Markt stond ben ik daar eerst langs gegaan. Nu is er een mega wand met cartridges en niet die van mij.

Door naar Berlage.
En jahoor, daar ligt ie, bovenin de kast, eenzaam en alleen, op de bovenste plank. Het lag er wat zielig 'eenzaam aan de top' bij, je hoorde het al roepen:'ik ben de laatste, neem me mee'.
En daar kwam ik.
De verkoopster zei al:' deze wordt niet meer verkocht, daarom staat ie bovenaan'.
Ik reken netjes af (mijn god wat zijn die dingen nog steeds duur) en ga naar huis, in de hoop dat het niet de printer was die het niet deed maar dat het aan de lege cartridge ligt.
Thuis aangekomen, vol spanning: doet ie het of doet ie het niet.
Even puzzelen hoe de oude er ook alweer uit moest. Gelukkig zit er bij de nieuwe een uitleg, dat ging vlot, de nieuwe erin, klik klaar.
Vlug typ ik een paar letters en een paar dikgedrukt en printen maar.
De printer moest er over nadenken, ik hoor wat priet priet, het beweegt wat kort heen en weer en jahoor, het papier gaat er doorheen.
Vol spanning wacht ik tot het papier er uit komt en jahoor....met tekst!!! Joepie, hij doet het, mijn oude inmiddels 12-jarige printer werkt nog net zo goed!!! Nu kan mijn printer nog een paar jaar mee en hoef ik nog niet aan een koelkast model.

Op zoek naar Jezus

Jezus bestaat, echt waar. Hij woont in Lima in Peru.
Als hij geen Jezus is, is hij Mario, de vrachtwagenchauffeur. Populair en geliefd bij zijn vrienden.
Maar eens per jaar verandert hij in iemand anders. Hij bereidt zich voor op de grote rol van Jezus tijdens Pasen.

'Hij wil dat we hem geselen zodat het echt is'. 'Sla me'zegt hij, 'sla me'.
Hij heeft overal wonden en zijn huid is kapot. Ze zetten hem ook een doornenkroon op. De doornen verwonden hem en hij bloedt.

Toen Mario twee jaar geleden de doop van Christus speelde verdronk hij bijna. Voor Mario betekent al die pijn niets vergeleken met wat hij in zijn jeugd heeft meegemaakt.
'Ik leefde in een negatieve wereld, een kapotte wereld'. 'Een vals leven in een stad zonder moraal'. 'Het vuil, het ergste en het slechtste'. 'Ik voelde me velen malen slechter'.

Op het dieptepunt van zijn leven ontmoette Mario een man met een witte baard die hem mee nam naar een kerk. 'Daar spraken we tot God en hebben we samen gebeden'. 'Hij droeg de mis op en vanaf dat moment veranderde mijn leven'. 'Hij zegende me en was opeens verdwenen'. 'Z'n lichaam was weg, maar z'n geest was nog in mij'.
Dit betekende een totale omslag.

Met lang haar en een baard speelde hij Jezus in een straattheater.
In Lima had nog nooit iemand met zoveel overgave Jezus gespeeld.
Mario leeft naar het voorbeeld van Jezus maar z'n vrouw en kinderen begrepen hem niet en gingen bij hem weg.
'Ze vonden dat ik gek geworden was omdat ik niet goed voor m'n gezin zorgde en dat ik er niet voor hen was'.

Mario is nu echter niet alleen.
De relatie tussen Maria Magdalena en Jezus Christus gaat verder dan alleen het toneel.
Susana Hernandez speelt Maria Magdalena. Zij en Mario zijn samen.
'Het is een eer om de vriendin van Jezus te zijn'. Zij is nu zijn grootste fan.
'Ik zeg Jezus tegen hem, niet Mario'. 'Ik voel me Maria Magdalena en ik hou van Jezus'.

Jezus:' Het zou een kroon op mijn leven zijn om met Pasen te worden gekruisigd'. 'En daarna te verdwijnen'.

De advocaat en de dwerg

Beide kwamen ze aan op het politiebureau, het was een komisch gezicht.
De advocaat, een gezette man met een rood gezicht, hij waggelt wat, hij loopt als een pinguin. De dwerg in zijn nette grijze pak gestoken en waggelt net als de advocaat als een pinguin.
De advocaat met een bundeltje papieren in zijn handen en de dwerg met een attache koffer. Ze komen verhaal halen, nou ja, de dwerg dan.

Zijn computer is gesloten, jawel, door de politie. Helemaal onterecht. En daarom komt hij 'even langs'. De advocaat is mee omdat hij de rechten wel kent.

Het liep iets anders.....

Agent Jan komt de aangifte opnemen. Agent Jan kijkt in de computer en ziet dat een paar dagen geleden een inval is geweest in het huis van de dwerg. Porno, nou ja, vooral kinderporno. De computer moest mee. 'Allemaal onterecht'. De dwerg vertelt dat er helemaal geen porno op staat, dat het allemaal lulkoek is.
De advocaat zegt nog steeds niks.
Tja, zegt agent Jan. Volgens ons dossier mag u nog even thuis blijven, het land niet verlaten maar de computer krijgt u nog even niet terug. Het onderzoek loopt nog. De dwerg wordt een beetje nijdig en zegt dat er geen porno op de computer staat en dat de politie gek is.
De advocaat zegt nog steeds niks.
Agent Jan zegt dat een aangifte geen zin heeft, de politie heeft een redelijk vermoeden dat er iets op de pc staat wat niet helemaal goed is. De dwerg wordt een beetje boos en slaat met zijn vuistje op tafel. Agent Jan vraagt of hij dat niet wil doen, dat helpt niet. De dwerg wordt nog bozer en ramt een paar keer met zijn vuistjes op de tafel. Agent Jan belt naar zijn collega voor assistentie. Collega Kees komt eraan en had net vernomen dat er wel erg veel porno op de computer staat. Vooral kinderporno. Agent Kees vertelt de dwerg dat hij een nachtje mag blijven slapen en morgen verder verhoord wordt. De dwerg begint heel erg te flippen, agent Jan pakt zijn handboeien en zet zijn vuistjes erin en zet de man vast aan de stoel, 'zo dat is een beetje beter' zegt agent Jan.

Agent Kees vertelt aan de dwerg wat hij allemaal heeft gezien en dat waren geen fraaie plaatjes, kleine meisjes zonder kleertjes aan. De dwerg schreeuwt dat het niet waar is, dat de politie hem in de maling neemt en dat de politie het er afgelopen dagen zelf op heeft gezet.
De advocaat zegt nog steeds niks.

Agent Kees heeft de foto's op een stickje gezet en laat ze aan de dwerg zien. Hij kijkt opgelucht, 'dat zijn geen kinderen' zegt hij. 'Kijk, ziet u mij?' 'Ik ben klein en ik kan geen gewone vrouw vinden en ik ben op zoek naar een kleine vrouw, je weet wel, zo eentje die bij mijn lengte past'. 'Die vind je niet zo gauw'.

Agent Kees wijst hem op de foto's: 'u ziet toch zelf wel dat dit geen volwassen vrouwen zijn?' 'Dit zijn kinderen'. 'Misschien heeft u een bril nodig maar dit kan iedereen zien'. De dwerg houdt vol dat hij geen porno zocht maar een vrouwtje die bij hem past. Agent Kees vind het een bizar verhaal. De dwerg wordt in hechtenis genomen en mag een nachtje blijven...als het niet langer wordt. De advocaat geeft hem nog een kaartje met telefoon nummer en zegt: 'als je me nodig hebt kun je me bellen'.

Deel 10 van zeep soep - donderdag 21 januari

Aaahhh nee niet weer wakker om half 5. Weer wordt Inke om half 5 wakker. Inke wil niet vóór de wekker wakker worden maar ván de wekker en wel om 6 uur!!!Inke dwingt zichzef te slapen...en het lukt.Pieieieeppppp 'wakker worden' zegt de wekker.

Inke stapt op de fiets naar haar werk.De hele dag verloopt erg rustig, het lijkt wel vrijdag.De dag is gezellig, leuke collega's en lol.

Om 15 uur gaat Inke naar de stad, gisteren was ze domweg iets vergeten en moet ze terug.

Inke gaat naar de HEMA. Bij de ingang ziet ze twee meisjes die een oud vrouwtje in de gaten houden bij de pinautomaat.Inke vertrouwt het niet.Inke loopt een stukje naar achteren, pakt haar mobiel en doet of ze belt maar intussen houdt ze de twee meisjes in de gaten.

Het oude vrouwtje is klaar met pinnen, loopt de HEMA uit en de twee meisjes volgen haar. Het ene meisje pakt de tas van het oude vrouwtje, Inke neemt een sprintje en trekt aan de jas van het meisje zodat ze met tas en al op de grond valt.Het andere meisje rent er vlug vandoor.Inke houdt het meisje goed vast en ze ziet dat er door de ontstane commotie een beveiliger buiten is gekomen, ze vraagt of hij de politie wil bellen.Intussen houdt Inke samen met de beveiliger het meisje vast.Het meisje heeft geen schijn van kans, ze kan nergens meer heen.Het oude vrouwtje staat er wat verbijstert bij.

De politie arriveert na 5 minuten, lekker snel dus. Het meisje wordt achterin gelaten en Inke bedankt de beveiliger en Inke gaat samen met het oude vrouwtje naar het politiebureau voor aangifte.
Dat ging lekker snel en binnen 45 minuten stonden Inke en het oude vrouwtje buiten.Het vrouwtje was inmiddels van de schik bekomen.Het vrouwtje is Inke erg dankbaar en ze vraagt of Inke eens een keertje een kopje koffie wilt komen drinken. Ze geeft het adres aan Inke en Inke beloofd binnenkort langs te komen.

Inke moet nog steeds boodschapjes doen en gaat nog even naar de HEMA.Als ze klaar is stapt ze op de fiets naar huis, klaar ermee, het is wel weer even genoeg voor vandaag.Inke gaat eten.
Volgende keer deel 11

Deel 9 van zeep soep - woensdag 20 januari

Inke heeft vroege dienst, alleen is Inke om half 5 wakker ipv 6 uur. Dus dat werd vanmorgen draaien en draaien, want van slapen kwam niks meer.
Op werk was dat wel te merken..gaaaaaaap!!!!!
Op werk liep alles rustig.

Om 15 uur is Inke klaar met werken, Inke moet nog naar de biologische markt: brood halen.
Daar was niet veel meer te halen, het was al laat natuurlijk.
Inke fietste via het centrum, langs café Dudok om bij de markt te komen. Voordat Inke het wist zat ze bijna midden in een middelbare klas die uit het niets kwam, dus Inke gooide haar stuur om met gevolg dat ze dan maar tegen de richting in fietste.
Ach sinds ze de auto's uit de stad hebben gekieperd, rijdt daar niks meer.....dacht Inke.....tot die taxi er aan kwam.
Nu was er op zich niks aan de hand, maar die taxi moest natuurlijk precies dáár gaan staan waar Inke fietste, nu had Inke nog maar een meter of 2 voor ze bij de markt was en de taximeneer zag dat allemaal wel maar die gekke taximeneer vond toch dat ie moest toeteren.
Alsof Inke dat boeit.
Stomme taximeneer.

Toen Inke naar huis fietste kwam ze weer een stel verkeersonveiligen tegen, wie gaat er nou midden op de trambaan/fietsbaan wachten als er fietsers aan komen....dan loop je weg!!!
Zullen wel weer toeristen zijn. Die snappen dat niet: andere stad, trambaan, hebben ze nog nooit gezien, dus wat doe je ermee???? Gewoon er op blijven staan!!!

Inke had het allemaal al weer gezien, Inke hoorde van ver: 'Inke....', 'Inke....'roepen.
Ja dacht Inke....ik weet wat het is: BIER!!!! M'n bier roept!!!
Inke maakt vaart om bier niet te laten wachten.....
Tijd voor een biertje.

Volgende keer deel 10

2x R.I.P.

Vanmorgen fietste ik naar werk en in de Hugo de Grootstraat zie ik kaarsjes en spulletjes. Ik stap van de fiets af en het werd me duidelijk: iemand overleden.
Deze meneer kende ik wel maar niet heel erg goed. We groetten elkaar, spraken soms met elkaar, ik zag hem 's ochtend om half 7 zijn hondjes uitlaten en hij had een benedenhuisje met bergen planten op het stoepje.
Het meest merkwaardige aan deze man was, hij zonde aan de overkant van de straat. Op de plek waar de nu de kaarsjes staan.
Hij nam zijn zonnestoel mee naar buiten, klapte die uit, parasol erbij en alleen in zwembroek.
Geen gène, niks.
Onder de parasol staan nu zijn zonnestoel met kaarsjes en briefjes met de tekst: ik mis je. En een briefje waaraan hij is overleden en de datum.
En een foto van hem...tijdens het zonnen genomen.

Vandaag voor de 2e keer geschrokken, ik las de krant op internet en ik moest 2x kijken of dit wel waar was. Kate McCarrigle overleden, 63 jaar oud.
Kate ken ik samen met haar zus Anne eerst van Nick Cave waar ze achtergrond zangeres was, later via andere muziek en ze was getrouwd en later gescheiden van Loudon Wainwright, ook zanger.
Kate en Loudon kregen 2 kinderen, eerst Rufus en een paar jaar later Martha. Beide zanger en zangeres.
Kate is overleden aan kanker.

R.I.P.