Eind november zijn er in het centrum van Den Haag wegen afgesloten. Vonden ze wel grappig. Autootje pesten.
Je moet wat als je in de gemeenteraad zit, anders denken wij dat ze niks doen van ons belastinggeld.
Het centrum ligt vol met rode-witte blokken en pollers, je kunt er ook echt niet langs. Ze willen het centrum autovrij hebben.
Kan ik me iets bij voorstellen maar diegene die voor deze oplossing heeft gekozen was niet echt wakker.
Zo hebben ze de Elandstraat één richting gemaakt, dus kun je vanuit het centrum en Den Haag west niet meer via de Elandstraat naar de snelweg, iedereen wordt omgeleidt naar de Laan van Meerdervoort. Daar waar de file al staat en je mag achteraan sluiten. De file staat over de halve Laan van Meerdervoort en Javastraat en vanuit de zijstraten kom je er niet meer op, iedereen zet de kruispunten vast.
Vanuit mijn straat vonden ze dat je niet meer linksaf mocht, dus iedereen moet rechtsaf: achteraansluiten in de file.
Toen je nog linksaf mocht kon je regelrecht naar het centrum, snelweg en ziekenhuis. Als ik nu met een ambulance naar het ziekenhuis moet, moet de wagen 360 graden om de wijk heen en achteraan in de file aansluiten.
Laat die ambulance dan maar, want dan ben ik al dood.
Als je vanuit de Jan Hendrikstraat naar de snelweg wilt heb je een super probleem. Normaal kon je over de Paviljoensgracht/Stille Veerkade naar de snelweg. Halverwege de Paviljoensgracht hebben ze pollers gezet, je komt er niet.
Nee, je mag over de Boekhorststraat. Leuk smal winkelstraatje die nu niet leuk meer is, want het staat vol met uitlaatgassen van al die auto's. En om de stad uit te komen moet je door kleine straatjes.
Zo hebben ze ooit op de Stille Veerkade een CO2 meter geplaatst, uitslag: de smerigste straat van Nederland. Omdat ze de Grote Markt hadden afgesloten moest iedereen over de Stille Veerkade. Deze meter moeten ze nu maar eens plaatsen op de Laan van Meerdervoort, Javastraat en de Boekhorststraat.
Gemeente Den Haag verdient niet de schoonheidsprijs, wel een schop onder zijn achterste.
donderdag 28 januari 2010
Deel 13 van zeep soep - zondag 24 januari
Inke is vrij.
Zondag feestdag.
Joepie.
Inke is niet zo'n uitslaper en om 8 uur is ze uit bed, eerste wat ze doet is buiten kijken en jahoor, er ligt me een pak sneeuw.
Inke springt in haar kleding en gaat naar buiten: sneeuwballentijd.
Er is nog niemand buiten en Inke besluit haar buurman Pieter wakker te maken door sneeuwballen op zijn raam te gooien. En jahoor, na 5 rake sneeuwballen doet hij het raam open en hij ziet Inke nog net een sneeuwbal gooien die hem midden in zijn gezicht raakt, oeps...
'Oh oh', dacht Inke, vind ie vast niet leuk.
Pieter schreeuwt iets van glwvrdmme en haalt de sneeuw uit zijn gezicht en kleding. 'Hé muts' roept ie, 'ik kom naar beneden'.
En naar beneden kwam ie.
Wat Inke niet had verwacht was dat ie al een sneeuwbal had gemaakt van de sneeuw van het balkon en als verrassing zeepte hij Inke in.
'He kappen', zegt Inke, met een handvol sneeuw in haar mond. Inke rent vlug weg achter een auto en maakt een sneeuwbal en gooit die weer naar Pieter. Pieter is niet gek gaat achter een andere auto staan en zo onstaat er een sneeuwballen gevecht.
Intussen is de halve straat wakker en doen er zowel kinderen als volwassenen mee aan het sneeuwballen gevecht, het was te komisch voor woorden. Achter elke auto stond er wel één.
Buurman Ad kwam zelfs warme choco brengen voor iedereen. Gekke straat, altijd al zo geweest. De vrouw van Ad kwam er ook aan, ze had cake, net uit de oven. Eigenlijk voor de visite zei ze. 'Dan bak ik er nog wel één', zegt ze.
Nou, daar zat de halve straat aan de warme choco en cake.
Hardstikke gezellig.
Inke kreeg het wat koud, Pieter gaat ook naar binnen en vraagt of Inke bij hem een warme choco wil drinken, dat slaat Inke niet af.
Pieter is basgitarist in een metal band en zijn huis staat vol met electrische gitaren basgitaren. Zondag is oefendag en dan gaat hij naar het muziekcentrum.
Inke gaat wel eens mee maar Inke gaat ook wel eens mee naar optredens.
Omdat elke live band volop in de spots staat en onbekende bands geen lichtman hebben, doet Inke regelmatig de lichtshows. De band van Pieter heeft geen eigen lichtkast, want elke muziektent heeft zijn eigen lichtapparatuur, als Inke meegaat kijkt ze hoe het werkt en door Inke's ervaring is ze er altijd gauw achter.
Pieter vraagt of Inke vanavond weer mee komt, altijd gezellig in de oefenruimte. Inke heeft geen plannen en besluit mee te gaan.
Altijd gezellig.
Zondag feestdag.
Joepie.
Inke is niet zo'n uitslaper en om 8 uur is ze uit bed, eerste wat ze doet is buiten kijken en jahoor, er ligt me een pak sneeuw.
Inke springt in haar kleding en gaat naar buiten: sneeuwballentijd.
Er is nog niemand buiten en Inke besluit haar buurman Pieter wakker te maken door sneeuwballen op zijn raam te gooien. En jahoor, na 5 rake sneeuwballen doet hij het raam open en hij ziet Inke nog net een sneeuwbal gooien die hem midden in zijn gezicht raakt, oeps...
'Oh oh', dacht Inke, vind ie vast niet leuk.
Pieter schreeuwt iets van glwvrdmme en haalt de sneeuw uit zijn gezicht en kleding. 'Hé muts' roept ie, 'ik kom naar beneden'.
En naar beneden kwam ie.
Wat Inke niet had verwacht was dat ie al een sneeuwbal had gemaakt van de sneeuw van het balkon en als verrassing zeepte hij Inke in.
'He kappen', zegt Inke, met een handvol sneeuw in haar mond. Inke rent vlug weg achter een auto en maakt een sneeuwbal en gooit die weer naar Pieter. Pieter is niet gek gaat achter een andere auto staan en zo onstaat er een sneeuwballen gevecht.
Intussen is de halve straat wakker en doen er zowel kinderen als volwassenen mee aan het sneeuwballen gevecht, het was te komisch voor woorden. Achter elke auto stond er wel één.
Buurman Ad kwam zelfs warme choco brengen voor iedereen. Gekke straat, altijd al zo geweest. De vrouw van Ad kwam er ook aan, ze had cake, net uit de oven. Eigenlijk voor de visite zei ze. 'Dan bak ik er nog wel één', zegt ze.
Nou, daar zat de halve straat aan de warme choco en cake.
Hardstikke gezellig.
Inke kreeg het wat koud, Pieter gaat ook naar binnen en vraagt of Inke bij hem een warme choco wil drinken, dat slaat Inke niet af.
Pieter is basgitarist in een metal band en zijn huis staat vol met electrische gitaren basgitaren. Zondag is oefendag en dan gaat hij naar het muziekcentrum.
Inke gaat wel eens mee maar Inke gaat ook wel eens mee naar optredens.
Omdat elke live band volop in de spots staat en onbekende bands geen lichtman hebben, doet Inke regelmatig de lichtshows. De band van Pieter heeft geen eigen lichtkast, want elke muziektent heeft zijn eigen lichtapparatuur, als Inke meegaat kijkt ze hoe het werkt en door Inke's ervaring is ze er altijd gauw achter.
Pieter vraagt of Inke vanavond weer mee komt, altijd gezellig in de oefenruimte. Inke heeft geen plannen en besluit mee te gaan.
Altijd gezellig.
dinsdag 26 januari 2010
Deel 12 van zeep soep - zaterdag 23 januari
Zaterdag: ochtenddienst.
Inke werkt samen met Coen en Tim. Tim heeft een luie bui, gaat op zijn gemakje bij de expeditie zitten, voeten op tafel, bak koffie erbij en een dosis humor, hij had zijn bui weer.
Om het kwartier belde hij naar Inke met zijn moppen: 'ken je die al?'
Inke werd er gek van en zette te telefoon op de intercom zodat Coen mee kon luisteren, ze gierden het uit.
Coen had voor ontbijt gezorgd. Hij had een weddenschap verloren. Hij had mooi uitgepakt, sinaasappelsap, croissantjes en krentenbrood met roomboter.
Tim belde weer eens en Coen zette de telefoon maar weer op de intercom, hij en Inke dachten dat hij weer een mop had, dit keer was het geen mop.
Bij de expeditie kwam een vrachtwagen om computers te lossen, toen Tim de papieren controleerde kwam er met een noodgang een bestelbusje aanrijden waaruit vier gemaskerde boeven uitstapten. Ze braken de vrachtwagen open en laadden de computers over in het busje. Tim belde naar Coen en Inke, waarop zij meteen actie ondernamen.
Coen ging linksom en Inke rechtsom, mochten de boeven wegrijden, was er sowieso iemand die ze zou zien.
Inke ziet het busje rijden en komt op haar af. Inke is niet dom en had haar camera bij zich die ze snel aan had gedaan en filmde het busje die haar richting op kwam, de boeven hadden de maskers nog op, jammer, geen gezichten op beeld.
Het busje rijdt Inke voorbij en Inke ziet een jongetje met zijn hond die de straat willen oversteken, het busje remt een en de bestuurder raakt in de slip, het busje belandt in de sloot, Inke is nog steeds aan het filmen.
Tim had inmiddels te politie gebeld en zij kwamen er al aan. Mooi op tijd, kunnen ze de boeven uit het water vissen.
Met een nat pak werden ze in een politiebus geladen en naar het bureau gebracht.
Het bestelbusje van de boeven werd uit het water gehaald. De computers waren nat geworden en onbruikbaar.
Inke en Coen gaan terug naar binnen, koffie was koud geworden. Tim belde weer: 'deze mop ken je vast niet!'
Inke werkt samen met Coen en Tim. Tim heeft een luie bui, gaat op zijn gemakje bij de expeditie zitten, voeten op tafel, bak koffie erbij en een dosis humor, hij had zijn bui weer.
Om het kwartier belde hij naar Inke met zijn moppen: 'ken je die al?'
Inke werd er gek van en zette te telefoon op de intercom zodat Coen mee kon luisteren, ze gierden het uit.
Coen had voor ontbijt gezorgd. Hij had een weddenschap verloren. Hij had mooi uitgepakt, sinaasappelsap, croissantjes en krentenbrood met roomboter.
Tim belde weer eens en Coen zette de telefoon maar weer op de intercom, hij en Inke dachten dat hij weer een mop had, dit keer was het geen mop.
Bij de expeditie kwam een vrachtwagen om computers te lossen, toen Tim de papieren controleerde kwam er met een noodgang een bestelbusje aanrijden waaruit vier gemaskerde boeven uitstapten. Ze braken de vrachtwagen open en laadden de computers over in het busje. Tim belde naar Coen en Inke, waarop zij meteen actie ondernamen.
Coen ging linksom en Inke rechtsom, mochten de boeven wegrijden, was er sowieso iemand die ze zou zien.
Inke ziet het busje rijden en komt op haar af. Inke is niet dom en had haar camera bij zich die ze snel aan had gedaan en filmde het busje die haar richting op kwam, de boeven hadden de maskers nog op, jammer, geen gezichten op beeld.
Het busje rijdt Inke voorbij en Inke ziet een jongetje met zijn hond die de straat willen oversteken, het busje remt een en de bestuurder raakt in de slip, het busje belandt in de sloot, Inke is nog steeds aan het filmen.
Tim had inmiddels te politie gebeld en zij kwamen er al aan. Mooi op tijd, kunnen ze de boeven uit het water vissen.
Met een nat pak werden ze in een politiebus geladen en naar het bureau gebracht.
Het bestelbusje van de boeven werd uit het water gehaald. De computers waren nat geworden en onbruikbaar.
Inke en Coen gaan terug naar binnen, koffie was koud geworden. Tim belde weer: 'deze mop ken je vast niet!'
maandag 25 januari 2010
Priscilla
Zestien is ze; Priscilla.
Ze zit op het VMBO, vierde klas, bijna eindexamen en dan kan ze eindelijk van school want school zuigt.
Nee, Priscilla is niet weg van school. Dat stomme leren, pfff. Stomme kinderen in de klas. Stomme jongetjes die nog zo kinderachtig zijn.
Nee, Priscilla heeft andere vriendjes, die zijn al 17 en 18. Giovanni, Ramon, Santino en Carlos.
Die heeft ze in de buurt leren kennen, via een vriendinnetje, Alysha.
Op een dag vertelde Alysha dat ze een paar coole gasten heeft leren kennen, of ze mee wil.
'Ja tuurlijk', zei ze. Eerst ging ze mee naar Alysha's huis, om kleren uit te zoeken, 'die gasten houden van korte rokjes' zei Alysha.
Na een verkleedpartij van een half uur, Priscilla wist niet wat ze aan wilde, met als gevolg dat ze het eerste jurkje wat ze aan had weer aan heeft getrokken, dikke laag lippenstift, en hoge hakken, daar gingen ze met z'n tweeën naar de coole gasten.
Nu had Priscilla gedacht dat ze naar een huis gingen, niets was minder waar. Ze gingen naar de fietsenkelder.
Was wel grappig eigenlijk, ze hadden het een beetje ingericht als woonkamer, er stond een bank, wat stoelen en een vloerkleed eronder en het stonk er ongelooflijk naar weed.
En daar zaten de coole gasten. Cool waren ze zeker. Met hun lange rasta haar en Karl Kani kleding en een dikke joint ging van hand tot hand.
Priscilla voelde zich meteen cool, dat ze zomaar bij ze mocht komen.
Priscilla glunderde.
'Skatje kom toch' roept er één naar Alysha. 'Dat is Ramon', zegt Alysha tegen Priscilla.
'Is dat je vriendin?' vraagt Ramon aan Alysha. 'Jij ziet er lekker uit meisje', zegt Ramon tegen Priscilla. Priscilla voelt zich opgetogen en glundert.
De andere jongens staan op en gaan om de meisjes heen staan. Santino aait over haar haar, 'ik geil op blond', zegt hij tegen Priscilla. 'En jij hebt wel coole dreads', zegt ze.
Priscilla en Alysha mogen op de bank zitten, Priscilla krijgt meteen een joint in haar hand gedrukt. Ze had ooit eens een joint gerookt, gelukkig, dan gaat ze niet af.
Santino gaat naast haar zitten en wrijft met zijn handen over haar benen, Priscilla voelt zich geweldig. Langzaam trekt hij haar jurkje omhoog, 'lekker hè', zegt Santino. 'Ja' zegt ze.
'Ik vind je lekker skatje' zegt hij en stopt beide handen onder haar jurkje. Priscilla vind hem leuk maar iedereen zit mee te kijken. Alysha zegt: 'we laten jullie wel even alleen' en knipoogt naar de andere jongens en ze gaan naar buiten.
Priscilla en Santino zijn alleen, hij trekt haar jurkje uit, ze heeft er alleen en slipje onder, verder niks, deze trekt hij voor haar uit. Santino trekt alleen zijn Karl Kani broek naar beneden ze doen het op de bank. Hij is snel klaar. Priscilla weet niet of ze klaar is gekomen, het was haar eerste keer.
Hij trekt zijn broek weer op, doet Priscilla's jurkje aan en alsof ze er klaar voor stonden, kwamen de jongens en Alysha weer binnen. Alysha knipoogt naar Priscilla en ze lacht terug.
'Kom' zegt Alysha, ze hebben nog wat te doen. En ze gaan naar het huis van Alysha, weer omkleden, want ze heeft immers het jurkje van Alysha aan.
Dat was twee jaar geleden en Priscilla was goedgekeurd en sinds die dag zit Priscilla bijna elke dag in de fietsenkelder. Als zij er is, zijn er ook wel eens anders meisjes, dan moet ze even buiten wachten tot ze klaar zijn. Als zij binnen is moeten de anderen ook even wachten.
Meestal duurt het niet zo lang, de coole gasten zijn meestal vlug klaar. Daarom doet ze dus meestal een jurkje aan, die gaat toch alleen maar omhoog, broekje omlaag en klaar.
Priscilla vind het leuk dat ze haar zo leuk vinden en elke keer dat ze de fietsenkelder verlaat krijgt ze geld.
Met dat geld koopt ze leuke truitjes en jurkjes, dan gaat ze samen met Alysha shoppen.
Priscilla's moeder heeft toch niks door, die is druk aan het werk en als haar moeder vraagt waar een truitje of jurkje vandaan komt, dan vertelt ze dat ze die van Alysha heeft gekregen.
En zo doet Alysha dat weer tegen haar moeder.
Beide moeders controleren toch niet, want ze zijn vooral druk met werken en het huishouden.
Daarom hoopt Priscilla dat de school gauw voorbij is, dan kan ze overdag en veel vaker naar de fietsenkelder, lekker geld verdienen.
Ze zit op het VMBO, vierde klas, bijna eindexamen en dan kan ze eindelijk van school want school zuigt.
Nee, Priscilla is niet weg van school. Dat stomme leren, pfff. Stomme kinderen in de klas. Stomme jongetjes die nog zo kinderachtig zijn.
Nee, Priscilla heeft andere vriendjes, die zijn al 17 en 18. Giovanni, Ramon, Santino en Carlos.
Die heeft ze in de buurt leren kennen, via een vriendinnetje, Alysha.
Op een dag vertelde Alysha dat ze een paar coole gasten heeft leren kennen, of ze mee wil.
'Ja tuurlijk', zei ze. Eerst ging ze mee naar Alysha's huis, om kleren uit te zoeken, 'die gasten houden van korte rokjes' zei Alysha.
Na een verkleedpartij van een half uur, Priscilla wist niet wat ze aan wilde, met als gevolg dat ze het eerste jurkje wat ze aan had weer aan heeft getrokken, dikke laag lippenstift, en hoge hakken, daar gingen ze met z'n tweeën naar de coole gasten.
Nu had Priscilla gedacht dat ze naar een huis gingen, niets was minder waar. Ze gingen naar de fietsenkelder.
Was wel grappig eigenlijk, ze hadden het een beetje ingericht als woonkamer, er stond een bank, wat stoelen en een vloerkleed eronder en het stonk er ongelooflijk naar weed.
En daar zaten de coole gasten. Cool waren ze zeker. Met hun lange rasta haar en Karl Kani kleding en een dikke joint ging van hand tot hand.
Priscilla voelde zich meteen cool, dat ze zomaar bij ze mocht komen.
Priscilla glunderde.
'Skatje kom toch' roept er één naar Alysha. 'Dat is Ramon', zegt Alysha tegen Priscilla.
'Is dat je vriendin?' vraagt Ramon aan Alysha. 'Jij ziet er lekker uit meisje', zegt Ramon tegen Priscilla. Priscilla voelt zich opgetogen en glundert.
De andere jongens staan op en gaan om de meisjes heen staan. Santino aait over haar haar, 'ik geil op blond', zegt hij tegen Priscilla. 'En jij hebt wel coole dreads', zegt ze.
Priscilla en Alysha mogen op de bank zitten, Priscilla krijgt meteen een joint in haar hand gedrukt. Ze had ooit eens een joint gerookt, gelukkig, dan gaat ze niet af.
Santino gaat naast haar zitten en wrijft met zijn handen over haar benen, Priscilla voelt zich geweldig. Langzaam trekt hij haar jurkje omhoog, 'lekker hè', zegt Santino. 'Ja' zegt ze.
'Ik vind je lekker skatje' zegt hij en stopt beide handen onder haar jurkje. Priscilla vind hem leuk maar iedereen zit mee te kijken. Alysha zegt: 'we laten jullie wel even alleen' en knipoogt naar de andere jongens en ze gaan naar buiten.
Priscilla en Santino zijn alleen, hij trekt haar jurkje uit, ze heeft er alleen en slipje onder, verder niks, deze trekt hij voor haar uit. Santino trekt alleen zijn Karl Kani broek naar beneden ze doen het op de bank. Hij is snel klaar. Priscilla weet niet of ze klaar is gekomen, het was haar eerste keer.
Hij trekt zijn broek weer op, doet Priscilla's jurkje aan en alsof ze er klaar voor stonden, kwamen de jongens en Alysha weer binnen. Alysha knipoogt naar Priscilla en ze lacht terug.
'Kom' zegt Alysha, ze hebben nog wat te doen. En ze gaan naar het huis van Alysha, weer omkleden, want ze heeft immers het jurkje van Alysha aan.
Dat was twee jaar geleden en Priscilla was goedgekeurd en sinds die dag zit Priscilla bijna elke dag in de fietsenkelder. Als zij er is, zijn er ook wel eens anders meisjes, dan moet ze even buiten wachten tot ze klaar zijn. Als zij binnen is moeten de anderen ook even wachten.
Meestal duurt het niet zo lang, de coole gasten zijn meestal vlug klaar. Daarom doet ze dus meestal een jurkje aan, die gaat toch alleen maar omhoog, broekje omlaag en klaar.
Priscilla vind het leuk dat ze haar zo leuk vinden en elke keer dat ze de fietsenkelder verlaat krijgt ze geld.
Met dat geld koopt ze leuke truitjes en jurkjes, dan gaat ze samen met Alysha shoppen.
Priscilla's moeder heeft toch niks door, die is druk aan het werk en als haar moeder vraagt waar een truitje of jurkje vandaan komt, dan vertelt ze dat ze die van Alysha heeft gekregen.
En zo doet Alysha dat weer tegen haar moeder.
Beide moeders controleren toch niet, want ze zijn vooral druk met werken en het huishouden.
Daarom hoopt Priscilla dat de school gauw voorbij is, dan kan ze overdag en veel vaker naar de fietsenkelder, lekker geld verdienen.
Nieuw zadel
Ongeveer driekwart jaar terug reed ik over de Prins Hendrikstraat, ik ging 's avonds van werk naar huis, het is donker en ik reed door een kuil heen. 'Knak' zei mijn zadel.
Thuis het zadel wat rechtgedraaid maar het bleef zakken. Fietsen kon ik er wel mee, geen probleem, het zadel zette ik ook niet meer recht, het zakte meteen weer terug.
Donderdag voelde ik de 2e 'knak'. Thuisgekomen zet ik de fiets in de kelder en pakte het zadel beet en het zat losjes, jahoor, de vering afgebroken.
Vrijdag, zaterdag en zondag fietste ik er nog mee, ging best, ik zie dat het leer mijn zadel aan de voorkant ging scheuren, dus ik voelde de bui al hangen. Dat gaat scheuren en dan heb ik ineens geen zadel meer.
Vandaag weer op de fiets en ik rijd terug van de markt naar huis en 'knak' nummer 3. Ik voelde mijn linker bil een beetje zakken.
Inmiddels had ik ook het idee dat ik wat raar op de fiets zat, het fietste ook wat moelijk.
Vorig jaar had ik mijn oude, helemaal afgereden fiets bij grofvuil gezet en het zadel, een gelei zadel, eraf gehaald, want: wat goed is doe je niet weg.
Dus vanmorgen het oude zadel van de fiets gehaald, oud, wat is oud, 2,5 jaar, vind ik geen lange levensduur voor een zadel en het gelei zadel erop gezet.
Ik zit ineens hoger.
En het zit weer beter.
En kuilen omzeilen.
Sinds die eerste 'knik' weet ik op dat stuk de kuilen te vinden, de gemeente moet er maar eens naar kijken, het zijn geen gewone kuilen, de grond is gewoon gezakt.
Thuis het zadel wat rechtgedraaid maar het bleef zakken. Fietsen kon ik er wel mee, geen probleem, het zadel zette ik ook niet meer recht, het zakte meteen weer terug.
Donderdag voelde ik de 2e 'knak'. Thuisgekomen zet ik de fiets in de kelder en pakte het zadel beet en het zat losjes, jahoor, de vering afgebroken.
Vrijdag, zaterdag en zondag fietste ik er nog mee, ging best, ik zie dat het leer mijn zadel aan de voorkant ging scheuren, dus ik voelde de bui al hangen. Dat gaat scheuren en dan heb ik ineens geen zadel meer.
Vandaag weer op de fiets en ik rijd terug van de markt naar huis en 'knak' nummer 3. Ik voelde mijn linker bil een beetje zakken.
Inmiddels had ik ook het idee dat ik wat raar op de fiets zat, het fietste ook wat moelijk.
Vorig jaar had ik mijn oude, helemaal afgereden fiets bij grofvuil gezet en het zadel, een gelei zadel, eraf gehaald, want: wat goed is doe je niet weg.
Dus vanmorgen het oude zadel van de fiets gehaald, oud, wat is oud, 2,5 jaar, vind ik geen lange levensduur voor een zadel en het gelei zadel erop gezet.
Ik zit ineens hoger.
En het zit weer beter.
En kuilen omzeilen.
Sinds die eerste 'knik' weet ik op dat stuk de kuilen te vinden, de gemeente moet er maar eens naar kijken, het zijn geen gewone kuilen, de grond is gewoon gezakt.
Deel 11 van zeep soep - vrijdag 22 januari
Na werk had Inke afgesproken om met haar vriendin Nikki naar het café te gaan. Om 16 uur hadden ze afgesproken bij de Zwarte Ruiter.
Nikki werkt ook als beveiligster maar dan in het centrum, boevenjacht, zoals ze het zelf noemt.
Nikki is daar niet bang voor, soms pakt ze twee tegelijk in hun kraag. Nikki is er één, die is nergens bang voor.
Een paar jaar geleden waren Inke en Nikki shoppen in Amsterdam, naast hun stond een man zijn zakken te vullen met parfumflesjes. Nikki en Inke zien dat en ze lopen naar buiten en blijven voor de deur staan.
Op het moment dat de man naar buiten loopt laat Inke de man struikelen en Nikki vraagt het personeel om de politie te bellen.
Inke en Nikki nemen de man mee terug naar de winkel en daar laadde hij zijn spullen uit zijn tas, 10 flesjes had hij. Toch nog een hoop geld.
De man wordt door de politie meegenomen en Inke en Nikki mogen een verklaring afleggen wat ze hebben gezien.
Dat werd een ander dagje Amsterdam dan ze dachten.
Van de winkel kregen ze beide een flesje parfum, daar waren ze blij mee.
Inmiddels zijn ze beide in de Zwarte Ruiter, tijd voor een biertje, Nikki drinkt mee, samen aan de Leffe. Ze hebben een boel bij te praten, omdat beide beveiligen is er een kleine kans dat ze tegelijk vrij zijn.
Nikki vertelt dat ze de laatste tijd veel boeven pakt. 'Sinds de crisis', zegt ze. 'Het lijkt wel of ze ineens allemaal geen geld meer hebben'.
Ze pakte vorige week een meisje van 8 jaar, die bij de supermarkt haar schooltas vol laadde met vlees en kaas. Haar zusje stond op de uitkijk, een meisje van 6 jaar. Ze had alleen niet goed opgelet.
Beide meisjes moesten mee naar het bureau, de moeder werd gebeld (vader spoorloos, nooit meer gezien) en ze werd boos op beide dochters. Moeder ging te keer, de agent moest haar tegenhouden.
Wat bleek, de kinderen waren in opdracht van de moeder aan het stelen, geen geld, geen eten, dan maar stelen. Moeder had gezegd: 'als we geen eten hebben, mag je het gratis meenemen'.
Moeder werkt niet, kinderen horen op school en geen geld. De vader was vlak na de 2e verjaardag van de jongste spoorloos verdwenen, niemand weet waar hij is. Dus krijgt moeder geen alimentatie en met een uitkering redden ze het niet.
Moeder zit met de handen in het haar en weet zich geen raad.
Inke en Nikki vinden het triest. Helaas kunnen zij er niks aan doen.
Na de 2e Leffe besluiten ze een kroegentocht te doen, eerst naar de overkant, de Boterwaag.
Komen ze Herman tegen, jahoor. Jeetje Herman. Die kennen ze van 'vroeger'.
Toen Inke en Nikki nog op school zaten was er één lulletje in de klas en dat was Herman. Dat is nu een jaar of 15 geleden en veel veranderd is hij niet. Hij zit er alleen en zo te zien niet aan de eerst whisky cola. Hij hangt half over de tafel en praat tegen zijn glas.
Inke en Nikki liggen in een deuk en lopen naar Herman. 'Hé Herman', roept Inke. Herman kijkt omhoog en ziet Inke en Nikki staan. Hij schrikt en valt meteen van zijn stoel af en belandt onder de tafel. Inke en Nikki gieren het uit.
Herman probeert op zijn stoel te komen maar hij is zo dronken dat dat niet lukt. Hij pakt zijn stoel beet en kukelt weer op de grond.
De café-eigenaar heeft er geen zin in, belt een taxi en stopt hem er in, zo hop naar huis, lekker slapen.
Volgende keer deel 12
Nikki werkt ook als beveiligster maar dan in het centrum, boevenjacht, zoals ze het zelf noemt.
Nikki is daar niet bang voor, soms pakt ze twee tegelijk in hun kraag. Nikki is er één, die is nergens bang voor.
Een paar jaar geleden waren Inke en Nikki shoppen in Amsterdam, naast hun stond een man zijn zakken te vullen met parfumflesjes. Nikki en Inke zien dat en ze lopen naar buiten en blijven voor de deur staan.
Op het moment dat de man naar buiten loopt laat Inke de man struikelen en Nikki vraagt het personeel om de politie te bellen.
Inke en Nikki nemen de man mee terug naar de winkel en daar laadde hij zijn spullen uit zijn tas, 10 flesjes had hij. Toch nog een hoop geld.
De man wordt door de politie meegenomen en Inke en Nikki mogen een verklaring afleggen wat ze hebben gezien.
Dat werd een ander dagje Amsterdam dan ze dachten.
Van de winkel kregen ze beide een flesje parfum, daar waren ze blij mee.
Inmiddels zijn ze beide in de Zwarte Ruiter, tijd voor een biertje, Nikki drinkt mee, samen aan de Leffe. Ze hebben een boel bij te praten, omdat beide beveiligen is er een kleine kans dat ze tegelijk vrij zijn.
Nikki vertelt dat ze de laatste tijd veel boeven pakt. 'Sinds de crisis', zegt ze. 'Het lijkt wel of ze ineens allemaal geen geld meer hebben'.
Ze pakte vorige week een meisje van 8 jaar, die bij de supermarkt haar schooltas vol laadde met vlees en kaas. Haar zusje stond op de uitkijk, een meisje van 6 jaar. Ze had alleen niet goed opgelet.
Beide meisjes moesten mee naar het bureau, de moeder werd gebeld (vader spoorloos, nooit meer gezien) en ze werd boos op beide dochters. Moeder ging te keer, de agent moest haar tegenhouden.
Wat bleek, de kinderen waren in opdracht van de moeder aan het stelen, geen geld, geen eten, dan maar stelen. Moeder had gezegd: 'als we geen eten hebben, mag je het gratis meenemen'.
Moeder werkt niet, kinderen horen op school en geen geld. De vader was vlak na de 2e verjaardag van de jongste spoorloos verdwenen, niemand weet waar hij is. Dus krijgt moeder geen alimentatie en met een uitkering redden ze het niet.
Moeder zit met de handen in het haar en weet zich geen raad.
Inke en Nikki vinden het triest. Helaas kunnen zij er niks aan doen.
Na de 2e Leffe besluiten ze een kroegentocht te doen, eerst naar de overkant, de Boterwaag.
Komen ze Herman tegen, jahoor. Jeetje Herman. Die kennen ze van 'vroeger'.
Toen Inke en Nikki nog op school zaten was er één lulletje in de klas en dat was Herman. Dat is nu een jaar of 15 geleden en veel veranderd is hij niet. Hij zit er alleen en zo te zien niet aan de eerst whisky cola. Hij hangt half over de tafel en praat tegen zijn glas.
Inke en Nikki liggen in een deuk en lopen naar Herman. 'Hé Herman', roept Inke. Herman kijkt omhoog en ziet Inke en Nikki staan. Hij schrikt en valt meteen van zijn stoel af en belandt onder de tafel. Inke en Nikki gieren het uit.
Herman probeert op zijn stoel te komen maar hij is zo dronken dat dat niet lukt. Hij pakt zijn stoel beet en kukelt weer op de grond.
De café-eigenaar heeft er geen zin in, belt een taxi en stopt hem er in, zo hop naar huis, lekker slapen.
Volgende keer deel 12
zondag 24 januari 2010
Zoektocht
Eind november wilde ik een Sinterklaasgedicht printen en het papiertje kwam net zo uit de printer als ik 'm er in deed: zonder tekst. Ik print niet echt veel, de keer ervoor dat ik de printer gebruikte was in mei, instapkaart voor het vliegtuig. Nu zat de cartridge er al jaren in dus dat die leeg is, is logisch.
Dinsdag dacht ik er weer aan, toch nog even proberen, want, de afgelopen keer had ik een ander soort papier gebruikt, iets gladder, misschien lag het daar aan. Dus ik probeer een gewoon velletje, niks, komt er net zo wit uit als ik 'm erin deed.
Donderdag dus maar op zoektocht, oude verpakking mee, want ik snap geen bal van cartridges. Zo kom ik als eerste bij MyCom, die heeft er geen. Ik vraag of mijn printer echt zo oud is dat ik waarschijnlijk een andere printer moet. De verkoper laat mij wat zien en dat zijn enorme koelkasten. Die van mij is klein en makkelijk, geen poespas, klaar. Ik bedank 'm met: 'sorry maar dit is veel te groot' en loop door naar Dynabyte die ernaast zit. Ook daar hebben ze die van mij niet. De verkoopster was erg aardig en vertelde mij dat ik of bij de Media Markt of bij Berlage kantoorboekhandel langs kan gaan, of anders via bol.com. Omdat ik toch tegenover de Media Markt stond ben ik daar eerst langs gegaan. Nu is er een mega wand met cartridges en niet die van mij.
Door naar Berlage.
En jahoor, daar ligt ie, bovenin de kast, eenzaam en alleen, op de bovenste plank. Het lag er wat zielig 'eenzaam aan de top' bij, je hoorde het al roepen:'ik ben de laatste, neem me mee'.
En daar kwam ik.
De verkoopster zei al:' deze wordt niet meer verkocht, daarom staat ie bovenaan'.
Ik reken netjes af (mijn god wat zijn die dingen nog steeds duur) en ga naar huis, in de hoop dat het niet de printer was die het niet deed maar dat het aan de lege cartridge ligt.
Thuis aangekomen, vol spanning: doet ie het of doet ie het niet.
Even puzzelen hoe de oude er ook alweer uit moest. Gelukkig zit er bij de nieuwe een uitleg, dat ging vlot, de nieuwe erin, klik klaar.
Vlug typ ik een paar letters en een paar dikgedrukt en printen maar.
De printer moest er over nadenken, ik hoor wat priet priet, het beweegt wat kort heen en weer en jahoor, het papier gaat er doorheen.
Vol spanning wacht ik tot het papier er uit komt en jahoor....met tekst!!! Joepie, hij doet het, mijn oude inmiddels 12-jarige printer werkt nog net zo goed!!! Nu kan mijn printer nog een paar jaar mee en hoef ik nog niet aan een koelkast model.
Dinsdag dacht ik er weer aan, toch nog even proberen, want, de afgelopen keer had ik een ander soort papier gebruikt, iets gladder, misschien lag het daar aan. Dus ik probeer een gewoon velletje, niks, komt er net zo wit uit als ik 'm erin deed.
Donderdag dus maar op zoektocht, oude verpakking mee, want ik snap geen bal van cartridges. Zo kom ik als eerste bij MyCom, die heeft er geen. Ik vraag of mijn printer echt zo oud is dat ik waarschijnlijk een andere printer moet. De verkoper laat mij wat zien en dat zijn enorme koelkasten. Die van mij is klein en makkelijk, geen poespas, klaar. Ik bedank 'm met: 'sorry maar dit is veel te groot' en loop door naar Dynabyte die ernaast zit. Ook daar hebben ze die van mij niet. De verkoopster was erg aardig en vertelde mij dat ik of bij de Media Markt of bij Berlage kantoorboekhandel langs kan gaan, of anders via bol.com. Omdat ik toch tegenover de Media Markt stond ben ik daar eerst langs gegaan. Nu is er een mega wand met cartridges en niet die van mij.
Door naar Berlage.
En jahoor, daar ligt ie, bovenin de kast, eenzaam en alleen, op de bovenste plank. Het lag er wat zielig 'eenzaam aan de top' bij, je hoorde het al roepen:'ik ben de laatste, neem me mee'.
En daar kwam ik.
De verkoopster zei al:' deze wordt niet meer verkocht, daarom staat ie bovenaan'.
Ik reken netjes af (mijn god wat zijn die dingen nog steeds duur) en ga naar huis, in de hoop dat het niet de printer was die het niet deed maar dat het aan de lege cartridge ligt.
Thuis aangekomen, vol spanning: doet ie het of doet ie het niet.
Even puzzelen hoe de oude er ook alweer uit moest. Gelukkig zit er bij de nieuwe een uitleg, dat ging vlot, de nieuwe erin, klik klaar.
Vlug typ ik een paar letters en een paar dikgedrukt en printen maar.
De printer moest er over nadenken, ik hoor wat priet priet, het beweegt wat kort heen en weer en jahoor, het papier gaat er doorheen.
Vol spanning wacht ik tot het papier er uit komt en jahoor....met tekst!!! Joepie, hij doet het, mijn oude inmiddels 12-jarige printer werkt nog net zo goed!!! Nu kan mijn printer nog een paar jaar mee en hoef ik nog niet aan een koelkast model.
Abonneren op:
Posts (Atom)