Beide kwamen ze aan op het politiebureau, het was een komisch gezicht.
De advocaat, een gezette man met een rood gezicht, hij waggelt wat, hij loopt als een pinguin. De dwerg in zijn nette grijze pak gestoken en waggelt net als de advocaat als een pinguin.
De advocaat met een bundeltje papieren in zijn handen en de dwerg met een attache koffer. Ze komen verhaal halen, nou ja, de dwerg dan.
Zijn computer is gesloten, jawel, door de politie. Helemaal onterecht. En daarom komt hij 'even langs'. De advocaat is mee omdat hij de rechten wel kent.
Het liep iets anders.....
Agent Jan komt de aangifte opnemen. Agent Jan kijkt in de computer en ziet dat een paar dagen geleden een inval is geweest in het huis van de dwerg. Porno, nou ja, vooral kinderporno. De computer moest mee. 'Allemaal onterecht'. De dwerg vertelt dat er helemaal geen porno op staat, dat het allemaal lulkoek is.
De advocaat zegt nog steeds niks.
Tja, zegt agent Jan. Volgens ons dossier mag u nog even thuis blijven, het land niet verlaten maar de computer krijgt u nog even niet terug. Het onderzoek loopt nog. De dwerg wordt een beetje nijdig en zegt dat er geen porno op de computer staat en dat de politie gek is.
De advocaat zegt nog steeds niks.
Agent Jan zegt dat een aangifte geen zin heeft, de politie heeft een redelijk vermoeden dat er iets op de pc staat wat niet helemaal goed is. De dwerg wordt een beetje boos en slaat met zijn vuistje op tafel. Agent Jan vraagt of hij dat niet wil doen, dat helpt niet. De dwerg wordt nog bozer en ramt een paar keer met zijn vuistjes op de tafel. Agent Jan belt naar zijn collega voor assistentie. Collega Kees komt eraan en had net vernomen dat er wel erg veel porno op de computer staat. Vooral kinderporno. Agent Kees vertelt de dwerg dat hij een nachtje mag blijven slapen en morgen verder verhoord wordt. De dwerg begint heel erg te flippen, agent Jan pakt zijn handboeien en zet zijn vuistjes erin en zet de man vast aan de stoel, 'zo dat is een beetje beter' zegt agent Jan.
Agent Kees vertelt aan de dwerg wat hij allemaal heeft gezien en dat waren geen fraaie plaatjes, kleine meisjes zonder kleertjes aan. De dwerg schreeuwt dat het niet waar is, dat de politie hem in de maling neemt en dat de politie het er afgelopen dagen zelf op heeft gezet.
De advocaat zegt nog steeds niks.
Agent Kees heeft de foto's op een stickje gezet en laat ze aan de dwerg zien. Hij kijkt opgelucht, 'dat zijn geen kinderen' zegt hij. 'Kijk, ziet u mij?' 'Ik ben klein en ik kan geen gewone vrouw vinden en ik ben op zoek naar een kleine vrouw, je weet wel, zo eentje die bij mijn lengte past'. 'Die vind je niet zo gauw'.
Agent Kees wijst hem op de foto's: 'u ziet toch zelf wel dat dit geen volwassen vrouwen zijn?' 'Dit zijn kinderen'. 'Misschien heeft u een bril nodig maar dit kan iedereen zien'. De dwerg houdt vol dat hij geen porno zocht maar een vrouwtje die bij hem past. Agent Kees vind het een bizar verhaal. De dwerg wordt in hechtenis genomen en mag een nachtje blijven...als het niet langer wordt. De advocaat geeft hem nog een kaartje met telefoon nummer en zegt: 'als je me nodig hebt kun je me bellen'.
donderdag 21 januari 2010
Deel 10 van zeep soep - donderdag 21 januari
Aaahhh nee niet weer wakker om half 5. Weer wordt Inke om half 5 wakker. Inke wil niet vóór de wekker wakker worden maar ván de wekker en wel om 6 uur!!!Inke dwingt zichzef te slapen...en het lukt.Pieieieeppppp 'wakker worden' zegt de wekker.
Inke stapt op de fiets naar haar werk.De hele dag verloopt erg rustig, het lijkt wel vrijdag.De dag is gezellig, leuke collega's en lol.
Om 15 uur gaat Inke naar de stad, gisteren was ze domweg iets vergeten en moet ze terug.
Inke gaat naar de HEMA. Bij de ingang ziet ze twee meisjes die een oud vrouwtje in de gaten houden bij de pinautomaat.Inke vertrouwt het niet.Inke loopt een stukje naar achteren, pakt haar mobiel en doet of ze belt maar intussen houdt ze de twee meisjes in de gaten.
Het oude vrouwtje is klaar met pinnen, loopt de HEMA uit en de twee meisjes volgen haar. Het ene meisje pakt de tas van het oude vrouwtje, Inke neemt een sprintje en trekt aan de jas van het meisje zodat ze met tas en al op de grond valt.Het andere meisje rent er vlug vandoor.Inke houdt het meisje goed vast en ze ziet dat er door de ontstane commotie een beveiliger buiten is gekomen, ze vraagt of hij de politie wil bellen.Intussen houdt Inke samen met de beveiliger het meisje vast.Het meisje heeft geen schijn van kans, ze kan nergens meer heen.Het oude vrouwtje staat er wat verbijstert bij.
De politie arriveert na 5 minuten, lekker snel dus. Het meisje wordt achterin gelaten en Inke bedankt de beveiliger en Inke gaat samen met het oude vrouwtje naar het politiebureau voor aangifte.
Dat ging lekker snel en binnen 45 minuten stonden Inke en het oude vrouwtje buiten.Het vrouwtje was inmiddels van de schik bekomen.Het vrouwtje is Inke erg dankbaar en ze vraagt of Inke eens een keertje een kopje koffie wilt komen drinken. Ze geeft het adres aan Inke en Inke beloofd binnenkort langs te komen.
Inke moet nog steeds boodschapjes doen en gaat nog even naar de HEMA.Als ze klaar is stapt ze op de fiets naar huis, klaar ermee, het is wel weer even genoeg voor vandaag.Inke gaat eten.
Volgende keer deel 11
Inke stapt op de fiets naar haar werk.De hele dag verloopt erg rustig, het lijkt wel vrijdag.De dag is gezellig, leuke collega's en lol.
Om 15 uur gaat Inke naar de stad, gisteren was ze domweg iets vergeten en moet ze terug.
Inke gaat naar de HEMA. Bij de ingang ziet ze twee meisjes die een oud vrouwtje in de gaten houden bij de pinautomaat.Inke vertrouwt het niet.Inke loopt een stukje naar achteren, pakt haar mobiel en doet of ze belt maar intussen houdt ze de twee meisjes in de gaten.
Het oude vrouwtje is klaar met pinnen, loopt de HEMA uit en de twee meisjes volgen haar. Het ene meisje pakt de tas van het oude vrouwtje, Inke neemt een sprintje en trekt aan de jas van het meisje zodat ze met tas en al op de grond valt.Het andere meisje rent er vlug vandoor.Inke houdt het meisje goed vast en ze ziet dat er door de ontstane commotie een beveiliger buiten is gekomen, ze vraagt of hij de politie wil bellen.Intussen houdt Inke samen met de beveiliger het meisje vast.Het meisje heeft geen schijn van kans, ze kan nergens meer heen.Het oude vrouwtje staat er wat verbijstert bij.
De politie arriveert na 5 minuten, lekker snel dus. Het meisje wordt achterin gelaten en Inke bedankt de beveiliger en Inke gaat samen met het oude vrouwtje naar het politiebureau voor aangifte.
Dat ging lekker snel en binnen 45 minuten stonden Inke en het oude vrouwtje buiten.Het vrouwtje was inmiddels van de schik bekomen.Het vrouwtje is Inke erg dankbaar en ze vraagt of Inke eens een keertje een kopje koffie wilt komen drinken. Ze geeft het adres aan Inke en Inke beloofd binnenkort langs te komen.
Inke moet nog steeds boodschapjes doen en gaat nog even naar de HEMA.Als ze klaar is stapt ze op de fiets naar huis, klaar ermee, het is wel weer even genoeg voor vandaag.Inke gaat eten.
Volgende keer deel 11
woensdag 20 januari 2010
Deel 9 van zeep soep - woensdag 20 januari
Inke heeft vroege dienst, alleen is Inke om half 5 wakker ipv 6 uur. Dus dat werd vanmorgen draaien en draaien, want van slapen kwam niks meer.
Op werk was dat wel te merken..gaaaaaaap!!!!!
Op werk liep alles rustig.
Om 15 uur is Inke klaar met werken, Inke moet nog naar de biologische markt: brood halen.
Daar was niet veel meer te halen, het was al laat natuurlijk.
Inke fietste via het centrum, langs café Dudok om bij de markt te komen. Voordat Inke het wist zat ze bijna midden in een middelbare klas die uit het niets kwam, dus Inke gooide haar stuur om met gevolg dat ze dan maar tegen de richting in fietste.
Ach sinds ze de auto's uit de stad hebben gekieperd, rijdt daar niks meer.....dacht Inke.....tot die taxi er aan kwam.
Nu was er op zich niks aan de hand, maar die taxi moest natuurlijk precies dáár gaan staan waar Inke fietste, nu had Inke nog maar een meter of 2 voor ze bij de markt was en de taximeneer zag dat allemaal wel maar die gekke taximeneer vond toch dat ie moest toeteren.
Alsof Inke dat boeit.
Stomme taximeneer.
Toen Inke naar huis fietste kwam ze weer een stel verkeersonveiligen tegen, wie gaat er nou midden op de trambaan/fietsbaan wachten als er fietsers aan komen....dan loop je weg!!!
Zullen wel weer toeristen zijn. Die snappen dat niet: andere stad, trambaan, hebben ze nog nooit gezien, dus wat doe je ermee???? Gewoon er op blijven staan!!!
Inke had het allemaal al weer gezien, Inke hoorde van ver: 'Inke....', 'Inke....'roepen.
Ja dacht Inke....ik weet wat het is: BIER!!!! M'n bier roept!!!
Inke maakt vaart om bier niet te laten wachten.....
Tijd voor een biertje.
Volgende keer deel 10
Op werk was dat wel te merken..gaaaaaaap!!!!!
Op werk liep alles rustig.
Om 15 uur is Inke klaar met werken, Inke moet nog naar de biologische markt: brood halen.
Daar was niet veel meer te halen, het was al laat natuurlijk.
Inke fietste via het centrum, langs café Dudok om bij de markt te komen. Voordat Inke het wist zat ze bijna midden in een middelbare klas die uit het niets kwam, dus Inke gooide haar stuur om met gevolg dat ze dan maar tegen de richting in fietste.
Ach sinds ze de auto's uit de stad hebben gekieperd, rijdt daar niks meer.....dacht Inke.....tot die taxi er aan kwam.
Nu was er op zich niks aan de hand, maar die taxi moest natuurlijk precies dáár gaan staan waar Inke fietste, nu had Inke nog maar een meter of 2 voor ze bij de markt was en de taximeneer zag dat allemaal wel maar die gekke taximeneer vond toch dat ie moest toeteren.
Alsof Inke dat boeit.
Stomme taximeneer.
Toen Inke naar huis fietste kwam ze weer een stel verkeersonveiligen tegen, wie gaat er nou midden op de trambaan/fietsbaan wachten als er fietsers aan komen....dan loop je weg!!!
Zullen wel weer toeristen zijn. Die snappen dat niet: andere stad, trambaan, hebben ze nog nooit gezien, dus wat doe je ermee???? Gewoon er op blijven staan!!!
Inke had het allemaal al weer gezien, Inke hoorde van ver: 'Inke....', 'Inke....'roepen.
Ja dacht Inke....ik weet wat het is: BIER!!!! M'n bier roept!!!
Inke maakt vaart om bier niet te laten wachten.....
Tijd voor een biertje.
Volgende keer deel 10
2x R.I.P.
Vanmorgen fietste ik naar werk en in de Hugo de Grootstraat zie ik kaarsjes en spulletjes. Ik stap van de fiets af en het werd me duidelijk: iemand overleden.
Deze meneer kende ik wel maar niet heel erg goed. We groetten elkaar, spraken soms met elkaar, ik zag hem 's ochtend om half 7 zijn hondjes uitlaten en hij had een benedenhuisje met bergen planten op het stoepje.
Het meest merkwaardige aan deze man was, hij zonde aan de overkant van de straat. Op de plek waar de nu de kaarsjes staan.
Hij nam zijn zonnestoel mee naar buiten, klapte die uit, parasol erbij en alleen in zwembroek.
Geen gène, niks.
Onder de parasol staan nu zijn zonnestoel met kaarsjes en briefjes met de tekst: ik mis je. En een briefje waaraan hij is overleden en de datum.
En een foto van hem...tijdens het zonnen genomen.
Vandaag voor de 2e keer geschrokken, ik las de krant op internet en ik moest 2x kijken of dit wel waar was. Kate McCarrigle overleden, 63 jaar oud.
Kate ken ik samen met haar zus Anne eerst van Nick Cave waar ze achtergrond zangeres was, later via andere muziek en ze was getrouwd en later gescheiden van Loudon Wainwright, ook zanger.
Kate en Loudon kregen 2 kinderen, eerst Rufus en een paar jaar later Martha. Beide zanger en zangeres.
Kate is overleden aan kanker.
R.I.P.
Deze meneer kende ik wel maar niet heel erg goed. We groetten elkaar, spraken soms met elkaar, ik zag hem 's ochtend om half 7 zijn hondjes uitlaten en hij had een benedenhuisje met bergen planten op het stoepje.
Het meest merkwaardige aan deze man was, hij zonde aan de overkant van de straat. Op de plek waar de nu de kaarsjes staan.
Hij nam zijn zonnestoel mee naar buiten, klapte die uit, parasol erbij en alleen in zwembroek.
Geen gène, niks.
Onder de parasol staan nu zijn zonnestoel met kaarsjes en briefjes met de tekst: ik mis je. En een briefje waaraan hij is overleden en de datum.
En een foto van hem...tijdens het zonnen genomen.
Vandaag voor de 2e keer geschrokken, ik las de krant op internet en ik moest 2x kijken of dit wel waar was. Kate McCarrigle overleden, 63 jaar oud.
Kate ken ik samen met haar zus Anne eerst van Nick Cave waar ze achtergrond zangeres was, later via andere muziek en ze was getrouwd en later gescheiden van Loudon Wainwright, ook zanger.
Kate en Loudon kregen 2 kinderen, eerst Rufus en een paar jaar later Martha. Beide zanger en zangeres.
Kate is overleden aan kanker.
R.I.P.
dinsdag 19 januari 2010
Deel 8 van zeep soep - dinsdag 19 januari
Inke heeft nog een dagje vrij: shopping time.
Het is mooi weer, nou ja, grijs maar geen regen, Inke stapt op de fiets naar de Leyweg, tulpen halen, 50 rode voor maar 5 euro. Das weer mooi geregeld.
Vandaag shoppen, Inke heeft een verjaardag komend weekend. Na een ware trektocht door de stad is het toch gelukt een kado te kopen.
Inke kreeg behoorlijke trek en had wonderbaarlijk trek in McDonalds en dat terwijl Inke anti McDonalds is. Deze keer maar een frietje en een BigMac.
Inke komt een vriend van vroeger tegen, ze hebben elkaar misschien al 10 jaar niet gezien. Ze kletsen wat bij en hij komt op het fantastiche idee om een biertje te gaan drinken. Dat kletst beter.
En daar gaat Inke met Joep naar de Zwarte Ruiter en bestellen ze allebei een Leffe.
Joep kent ze van school, ooit nog van de MTS op de Leyweg. Inke was één van de weinige meisjes en Joep één van de weinige jongens die een meisje op een MTS niet gek vond, zodoende dat ze in klas altijd samen zaten en na school de kroeg in doken.
Eénmaal van school hebben ze elkaar nauwelijks nog gezien.
Joep werkt nu als aannemer voor een goed bouwbedrijf. Inke is een tijdje opzichter geweest maar het werk beviel niet en is er mee gestopt.
Nadat ieder twee Leffe's op hebben gaan ze naar huis, Joep naar vrouw en kinderen en Inke naar Niek. Niek komt tegen 18 uur thuis, Inke heeft beloofd voor hem te koken. Nu is Niek een kipfreak en Inke niet, gelukkig heeft Inke al in de Mc gegeten.
Eigenlijk heeft ze niet zoveel zin in Niek vanavond, dus gaat ze alvast voor hem koken, als het klaar is laat ze een briefje achter: even in de magnetron en je kunt het eten, voel me niet lekker, ben naar huis.
Inke maakt er TV-avond van, met de poes op schoot lekker voor de buis.
Volgende keer deel 9 van zeep soep
Het is mooi weer, nou ja, grijs maar geen regen, Inke stapt op de fiets naar de Leyweg, tulpen halen, 50 rode voor maar 5 euro. Das weer mooi geregeld.
Vandaag shoppen, Inke heeft een verjaardag komend weekend. Na een ware trektocht door de stad is het toch gelukt een kado te kopen.
Inke kreeg behoorlijke trek en had wonderbaarlijk trek in McDonalds en dat terwijl Inke anti McDonalds is. Deze keer maar een frietje en een BigMac.
Inke komt een vriend van vroeger tegen, ze hebben elkaar misschien al 10 jaar niet gezien. Ze kletsen wat bij en hij komt op het fantastiche idee om een biertje te gaan drinken. Dat kletst beter.
En daar gaat Inke met Joep naar de Zwarte Ruiter en bestellen ze allebei een Leffe.
Joep kent ze van school, ooit nog van de MTS op de Leyweg. Inke was één van de weinige meisjes en Joep één van de weinige jongens die een meisje op een MTS niet gek vond, zodoende dat ze in klas altijd samen zaten en na school de kroeg in doken.
Eénmaal van school hebben ze elkaar nauwelijks nog gezien.
Joep werkt nu als aannemer voor een goed bouwbedrijf. Inke is een tijdje opzichter geweest maar het werk beviel niet en is er mee gestopt.
Nadat ieder twee Leffe's op hebben gaan ze naar huis, Joep naar vrouw en kinderen en Inke naar Niek. Niek komt tegen 18 uur thuis, Inke heeft beloofd voor hem te koken. Nu is Niek een kipfreak en Inke niet, gelukkig heeft Inke al in de Mc gegeten.
Eigenlijk heeft ze niet zoveel zin in Niek vanavond, dus gaat ze alvast voor hem koken, als het klaar is laat ze een briefje achter: even in de magnetron en je kunt het eten, voel me niet lekker, ben naar huis.
Inke maakt er TV-avond van, met de poes op schoot lekker voor de buis.
Volgende keer deel 9 van zeep soep
Bij de kapper
Als je mijn straat uit loopt en de brug overgaat, zit daar een kapper.
Die zit er al best lang.
Vroeger, tussen de 15 - 20 jaar geleden ging ik er heen. Twee Surninaamse meisjes knipten mij, ene keer de ene, andere keer de andere.
Ze waren toen nogal modebewust, zodat één mij eens een kuifje gaf, dat was 'in'. Niet voor mij, dat wou ik niet, dus ik riep meteen: 'nee niks, weg ermee'. Tot verbazing van de dames, want dat was toch mode? Jaha, zeker maar ik doe daar niet aan mee.
Op een dag kwam er een oudere mevrouw binnen, ik schatte haar eind 60. Lang grijs golvend haar en zo te zien heeft het een tijd geduurd voor deze dame de kapper heeft gevonden.
Uiterlijk kwam ze niet netjes over, dikke gebreide trui en een grote volle plastictas van de Appie Hein bijzich. Beetje schichtig en naar beneden kijkend.
De meisjes kapsters keken wat vreemd op, zo ook ik.
Mevrouw vertelde dat haar haar geknipt moest worden. Het ene meisje hield er rekening mee dat het ook maar gewassen moest worden. Ze vraagt mevrouw bij de wasbak te gaan zitten en ik zie dat het meisje haar handschoenen pakt. Nadat ze het haar had gewassen mocht ze terug naar de kapstoel, ze pakte haar Appie Heintas en haalde er een broodje uit en zo begon haar dag bij de kapper.
Die zit er al best lang.
Vroeger, tussen de 15 - 20 jaar geleden ging ik er heen. Twee Surninaamse meisjes knipten mij, ene keer de ene, andere keer de andere.
Ze waren toen nogal modebewust, zodat één mij eens een kuifje gaf, dat was 'in'. Niet voor mij, dat wou ik niet, dus ik riep meteen: 'nee niks, weg ermee'. Tot verbazing van de dames, want dat was toch mode? Jaha, zeker maar ik doe daar niet aan mee.
Op een dag kwam er een oudere mevrouw binnen, ik schatte haar eind 60. Lang grijs golvend haar en zo te zien heeft het een tijd geduurd voor deze dame de kapper heeft gevonden.
Uiterlijk kwam ze niet netjes over, dikke gebreide trui en een grote volle plastictas van de Appie Hein bijzich. Beetje schichtig en naar beneden kijkend.
De meisjes kapsters keken wat vreemd op, zo ook ik.
Mevrouw vertelde dat haar haar geknipt moest worden. Het ene meisje hield er rekening mee dat het ook maar gewassen moest worden. Ze vraagt mevrouw bij de wasbak te gaan zitten en ik zie dat het meisje haar handschoenen pakt. Nadat ze het haar had gewassen mocht ze terug naar de kapstoel, ze pakte haar Appie Heintas en haalde er een broodje uit en zo begon haar dag bij de kapper.
Deel 7 van zeep soep - maandag 18 januari
Vrij!!!
Inke's vrije dag, shopping time.
Om 12 uur gaan de winkels in de stad open, Inke stapt op de fiets, pakeert deze tegen de kerk en gaat shoppen. Het is uitverkoop, dus lekker goedkoop.
Inke loopt door één van de lugubere zijstraatjes en ziet daar Erwin, hij ligt op de grond en ziet er niet uit, er stroomt bloed uit een wond uit zijn arm. Inke vreest het ergste. Inke geeft een ligt duwtje en vraag wat er is.
Duidelijker kon niet. Erwin was was weer aan de drugs.
Nu was hij de hele week al afwezig, ziek gemeldt.
Zo te zien had ie na een drugsvrije periode teveel genomen. Inke belt 112 en binnen 10 minuten was er een ambulace. Erwin wordt meegenomen naar het ziekenhuis.
Inke geeft haar telefoonnummer aan de ambulancemedewerker, hij zou bellen hoe het met Erwin zou gaan.
Inke gaat verder shoppen.
Nu is het shoppen ineens niet leuk meer. Erwin was ermee gestopt en is zo te zien weer de foute vriendjes tegengekomen.
Inke besluit naar huis te gaan, haalt haar fiets bij de kerk op en fietst naar huis.
's Avonds wordt Inke gebeld door een arts, of Inke even naar het ziekenhuis wil komen.
Inke stapt op de fiets, parkeert deze in het rek en loopt het ziekenhuis in en vraagt naar de dokter.
De dokter vertelt dat Erwin op de IC ligt, slecht ademt en weinig reactie geeft. Als dit langer dan 24 uur duurt zal Erwin als een kasplantje door het leven gaan. Of Inke familie kent.
Nee zegt Inke, zijn moeder is overleden, zijn vader is niets van bekend en geen broers of zussen.
Over familie heeft Erwin verder nooit gesproken.
Zelfs op werk vinden ze niks.
Inke gaat naar huis en besluit op internet het één en ander uit te zoeken.
Inke googled Erwin's naam + geboorte datum en ziet diverse resultaten. Na wat rondkijken ziet Inke een stamboom met Erwin's naam erin.
Erwin had ooit eens gezegd hoe zijn moeder heette en haar naam staat er ook bij, dit moet Erwin's stamboom zijn.
Inke kijkt verder, de stamboom is niet erg groot maar zijn moeder heeft een broer die zo te zien nog leeft, er staat Australie bij.
Inke googled verder en vind een telefoon nummer, Inke gaat bellen, het is daar nu ochtend, dus dat kan best.
Inke krijgt een meneer aan de telefoon. Inke heeft niet voorbereid hoe ze het verhaal moet beginnen dus stelt ze zich voor en vertelt het verhaal.
Deze man is dus de oom van Erwinn, gelukkig, familie, gevonden!!!
De oom van Erwin woont al 30 jaar in Australie maar is zijn familie niet vergeten, zeker kleine Erwin niet, het vrolijke jongetje wat hij toen was.
De oom van Erwin hoort het verhaal aan en maakt zich zorgen. Nu blijkt de oom van Erwin een goede arts te zijn, hij besluit ter plekke dat Erwin naar Australie moet komen. Erwin's oom is specialist en de kans is groot dat Erwin er weer bovenop komt.
De volgende dag wordt alles gereed gemaakt, Erwin gaat met een speciaal ziekenvervoer naar Australie, waar zijn oom alsvast de OK klaar maakt zodat als Erwin aankomt meteen geopereerd kan worden.
Erwin was tot 30 jaar geleden het lievelingetje van zijn oom, Erwin had er toen moeite mee dat zijn oom naar Australie verhuisde.
Om dit goed te maken mag Erwin bij zijn oom in Australie blijven wonen.
Inke's vrije dag, shopping time.
Om 12 uur gaan de winkels in de stad open, Inke stapt op de fiets, pakeert deze tegen de kerk en gaat shoppen. Het is uitverkoop, dus lekker goedkoop.
Inke loopt door één van de lugubere zijstraatjes en ziet daar Erwin, hij ligt op de grond en ziet er niet uit, er stroomt bloed uit een wond uit zijn arm. Inke vreest het ergste. Inke geeft een ligt duwtje en vraag wat er is.
Duidelijker kon niet. Erwin was was weer aan de drugs.
Nu was hij de hele week al afwezig, ziek gemeldt.
Zo te zien had ie na een drugsvrije periode teveel genomen. Inke belt 112 en binnen 10 minuten was er een ambulace. Erwin wordt meegenomen naar het ziekenhuis.
Inke geeft haar telefoonnummer aan de ambulancemedewerker, hij zou bellen hoe het met Erwin zou gaan.
Inke gaat verder shoppen.
Nu is het shoppen ineens niet leuk meer. Erwin was ermee gestopt en is zo te zien weer de foute vriendjes tegengekomen.
Inke besluit naar huis te gaan, haalt haar fiets bij de kerk op en fietst naar huis.
's Avonds wordt Inke gebeld door een arts, of Inke even naar het ziekenhuis wil komen.
Inke stapt op de fiets, parkeert deze in het rek en loopt het ziekenhuis in en vraagt naar de dokter.
De dokter vertelt dat Erwin op de IC ligt, slecht ademt en weinig reactie geeft. Als dit langer dan 24 uur duurt zal Erwin als een kasplantje door het leven gaan. Of Inke familie kent.
Nee zegt Inke, zijn moeder is overleden, zijn vader is niets van bekend en geen broers of zussen.
Over familie heeft Erwin verder nooit gesproken.
Zelfs op werk vinden ze niks.
Inke gaat naar huis en besluit op internet het één en ander uit te zoeken.
Inke googled Erwin's naam + geboorte datum en ziet diverse resultaten. Na wat rondkijken ziet Inke een stamboom met Erwin's naam erin.
Erwin had ooit eens gezegd hoe zijn moeder heette en haar naam staat er ook bij, dit moet Erwin's stamboom zijn.
Inke kijkt verder, de stamboom is niet erg groot maar zijn moeder heeft een broer die zo te zien nog leeft, er staat Australie bij.
Inke googled verder en vind een telefoon nummer, Inke gaat bellen, het is daar nu ochtend, dus dat kan best.
Inke krijgt een meneer aan de telefoon. Inke heeft niet voorbereid hoe ze het verhaal moet beginnen dus stelt ze zich voor en vertelt het verhaal.
Deze man is dus de oom van Erwinn, gelukkig, familie, gevonden!!!
De oom van Erwin woont al 30 jaar in Australie maar is zijn familie niet vergeten, zeker kleine Erwin niet, het vrolijke jongetje wat hij toen was.
De oom van Erwin hoort het verhaal aan en maakt zich zorgen. Nu blijkt de oom van Erwin een goede arts te zijn, hij besluit ter plekke dat Erwin naar Australie moet komen. Erwin's oom is specialist en de kans is groot dat Erwin er weer bovenop komt.
De volgende dag wordt alles gereed gemaakt, Erwin gaat met een speciaal ziekenvervoer naar Australie, waar zijn oom alsvast de OK klaar maakt zodat als Erwin aankomt meteen geopereerd kan worden.
Erwin was tot 30 jaar geleden het lievelingetje van zijn oom, Erwin had er toen moeite mee dat zijn oom naar Australie verhuisde.
Om dit goed te maken mag Erwin bij zijn oom in Australie blijven wonen.
Abonneren op:
Posts (Atom)