Ik krijg nu net een leuk en vooral merkwaardig bericht binnen op twitter:
GemeenteDenHaag Haags Journaal: Digitale huisvuilkalender: In de digitale huisvuilkalender kunt u online de ophaaldagen van uw huis... http://www.huisbuis.nl/HaagsJournaal
Je hoeft je luie stoel niet meer uit, op internet kun je precies zien wanneer je huisvuil wordt opgehaald.
Ik heb aan de binnenkant van de rommelkast een leuk kalendertje, gekregen van de gemeente Den Haag, wanneer de vuilnisman komt. Nu komt mijn vuilnisman altijd, jaar in, jaar uit op vrijdag. Dat weet ik en dat weten de buren ook; weet je het niet dan hoef je maar naar buiten te kijken.
Ik heb dat kalendertje niet eens meer nodig, ik kan het nl onthouden: huisvuilophaaldag op vrijdag.
Dus nu vroeg ik me af: wat moet ik nu met een digitale huisvuilkalender??? Dat de vuilnisman toch elke vrijdag mijn za(a)kjes komt ophalen hoef ik niet via internet te weten, want ik weet ook wel dat de mannen elke vrijdag komen.
Nee, ik zie nu niet het nut van een digitale huisvuilkalender, stop die maar bij het vuil.
maandag 18 januari 2010
Realisatie zeep soep
Ivm verwarring omtrent de personages van zeep soep, kan ik bij deze vertellen dat elk persoon fictief is, verzonnen.
De enige minimale overeenskomst is Inke en mijzelf.
Zeep soep is uit het leven ontstaan, delen geplukt uit het leven en fictief neergezet als een verhaal.
Onderwerpen zijn uit het verband getrokken en niet reeel.
Omdat zeep soep realiteit overbrengt kan het zijn dat dingen op het echte leven lijken en misschien op iemand.
We leven met miljarden mensen op deze aarde, in elk geschreven verhaal zou je iets van jezelf kunnen ontdekken.
Of het nu over paarse kippen gaat of over springende bloemen, altijd zul je iets over jezelf erin herkennen.
De enige minimale overeenskomst is Inke en mijzelf.
Zeep soep is uit het leven ontstaan, delen geplukt uit het leven en fictief neergezet als een verhaal.
Onderwerpen zijn uit het verband getrokken en niet reeel.
Omdat zeep soep realiteit overbrengt kan het zijn dat dingen op het echte leven lijken en misschien op iemand.
We leven met miljarden mensen op deze aarde, in elk geschreven verhaal zou je iets van jezelf kunnen ontdekken.
Of het nu over paarse kippen gaat of over springende bloemen, altijd zul je iets over jezelf erin herkennen.
Kevin
Kevin
Kevin, onder kenners beter bekend als TV/DVD kijkend, vooral SF, en chips etende luilak. Kevin kun je omschrijven als dik. Want Kevin komt nauwelijks zijn stoel uit. Kevin's leven bestaat uit SF DVD's en chips en cola. Het begon toen hij op de kleuterschool zat. Zijn moeder voedde hem iets te veel; 'stel dat er oorlog komt, dus dooreten jongen'. Dat was Kevin's moeder. Bij eten haalde ze de oorlog erbij, want in de oorlog had je honger. De hele schoolperiode werd Kevin door zijn moeder gevoedt. Om niet steeds het oorlogverhaal erbij te halen, waar Kevin overigens niets van wist, hij had immers nooit een oorlog meegemaakt, at hij door. Zo groeide Kevin groter en groter. Zijn moeder vond hem een lekkere stevige kerel die goed in het vet zat, lekkere rode wangen en vooral moederskindje.
Kevin deed de lagere school met vallen en opstaan, met gym zat hij op het bankje, want Kevin kon niet mee doen. Op de middelbare school, hij werd naar de MAVO gestuurd zat hij nog steeds aan de kant met gym. De MAVO haalde hij kantjeboord. Toen hij 16 was ging hij van school, geen doel, geen werk.
In die zomer verveelde hij zich. Van de buurman kreeg hij een DVD speler en een paar films. Buurman Jan was geen filmkijker en zag dat Kevin zich verveelde en vond zijn DVD speler beter besteed aan Kevin. Vol trots keek Kevin films, ging naar de videotheek aan de overkant van de straat. Zo huurde hij de hele zomer tot wel 6 films per dag, kocht chips en cola voor bij de films en installeerde zich in de fauteuil.
Na de zomervakantie had Kevin geen plannen, geen werk en geen school. Kevin besteedde zijn tijd aan films kijken met chips en cola en zijn moeder bracht zijn warme prak op een dienblad zodat hij onder TV kijken geen stukje film hoefde te missen.
Sinds die zomer woont Kevin in de woonkamer. Kevin sliep in de fauteuil en als hij wakker werd keek hij de volgende film. Intussen kocht zijn moeder chips en cola en kookte elke avond een prakkie. Dat Kevin zijn stoel niet meer uitkwam had moeders niet door. Moeders was al lang blij met een gelukkige zoon die thuis zat en niet op straat met vrienden kattekwaad uithaalde. Kevin's moeder was trots op Kevin, een voorbeeldige jongen.
Twee jaar lang duurt dit, Kevin's moeder overlijdt plotseling aan een hartstilstand en Kevin is alleen. In de kast ligt nog chips en cola en Kevin installeert zich in de inmiddels doorgezakte fauteuil tot de op een dag de fauteuil het helemaal begeeft. Kevin zit klem en komt er niet meer uit.
Twee maanden later vonden ze Kevin........
Kevin, onder kenners beter bekend als TV/DVD kijkend, vooral SF, en chips etende luilak. Kevin kun je omschrijven als dik. Want Kevin komt nauwelijks zijn stoel uit. Kevin's leven bestaat uit SF DVD's en chips en cola. Het begon toen hij op de kleuterschool zat. Zijn moeder voedde hem iets te veel; 'stel dat er oorlog komt, dus dooreten jongen'. Dat was Kevin's moeder. Bij eten haalde ze de oorlog erbij, want in de oorlog had je honger. De hele schoolperiode werd Kevin door zijn moeder gevoedt. Om niet steeds het oorlogverhaal erbij te halen, waar Kevin overigens niets van wist, hij had immers nooit een oorlog meegemaakt, at hij door. Zo groeide Kevin groter en groter. Zijn moeder vond hem een lekkere stevige kerel die goed in het vet zat, lekkere rode wangen en vooral moederskindje.
Kevin deed de lagere school met vallen en opstaan, met gym zat hij op het bankje, want Kevin kon niet mee doen. Op de middelbare school, hij werd naar de MAVO gestuurd zat hij nog steeds aan de kant met gym. De MAVO haalde hij kantjeboord. Toen hij 16 was ging hij van school, geen doel, geen werk.
In die zomer verveelde hij zich. Van de buurman kreeg hij een DVD speler en een paar films. Buurman Jan was geen filmkijker en zag dat Kevin zich verveelde en vond zijn DVD speler beter besteed aan Kevin. Vol trots keek Kevin films, ging naar de videotheek aan de overkant van de straat. Zo huurde hij de hele zomer tot wel 6 films per dag, kocht chips en cola voor bij de films en installeerde zich in de fauteuil.
Na de zomervakantie had Kevin geen plannen, geen werk en geen school. Kevin besteedde zijn tijd aan films kijken met chips en cola en zijn moeder bracht zijn warme prak op een dienblad zodat hij onder TV kijken geen stukje film hoefde te missen.
Sinds die zomer woont Kevin in de woonkamer. Kevin sliep in de fauteuil en als hij wakker werd keek hij de volgende film. Intussen kocht zijn moeder chips en cola en kookte elke avond een prakkie. Dat Kevin zijn stoel niet meer uitkwam had moeders niet door. Moeders was al lang blij met een gelukkige zoon die thuis zat en niet op straat met vrienden kattekwaad uithaalde. Kevin's moeder was trots op Kevin, een voorbeeldige jongen.
Twee jaar lang duurt dit, Kevin's moeder overlijdt plotseling aan een hartstilstand en Kevin is alleen. In de kast ligt nog chips en cola en Kevin installeert zich in de inmiddels doorgezakte fauteuil tot de op een dag de fauteuil het helemaal begeeft. Kevin zit klem en komt er niet meer uit.
Twee maanden later vonden ze Kevin........
Bang
Ze loopt al een tijdje hard, erg hard, weg, weg, wegwezen. Ze kijkt nog achterom: 'pff nee niks te zien'. Doorlopen zegt ze tegen zichzelf, wegwezen, doorlopen.
Nog harder, buiten adem, maakt niet uit, wegwezen. Ze rent en rent en rent nog verder, kijkt weer achterom, 'nee nog steeds niet te zien'.
Doorlopen, verder, nog verder, doorgaan. Verstand op nul en doorgaan.
Even kijkt ze achterom: 'sjit is ze dat?' Sjezus wegwezen, harder, doorlopen, verder en nog verder. Kut dacht ze, ben d'r niet kwijt, doorlopen, ik moet doorlopen zegt ze tegen haarzelf.
De voeten kunnen het nog aan, doorlopen, weg, weg, weg daarvan.
'Sjit, drukke weg', schiet op,, schiet op, schiet nou op!!!' Ze kijkt achterom: 'is ze het of niet? sjit ik zie het niet goed' 'Sjit auto's schiet op'. 'Ja laatste auto, doorrennen'.
Harder, harder, nog harder, 'ze mag me niet inhalen'. Ze rent en rent, ze rent dat haar leven er vanaf hangt, harder en harder, meer en meer. Ze kijkt weer achterom: 'sjit is ze dat, ik zie het niet goed'. Rennen, rennen.... Kut, ze mag me niet inhalen, dat kutwijf, godverdomme. Doorlopen, harder harder, wegwezen, meer, nog meer, nog harder, verder, verder, helemaal weg. Ze kijkt weer achterom, blijft met haar voet achter een tegel haken, KABOEM!!! Daar valt ze, BENG, zo met haar gezicht op de grond...ze is op haar bek gegaan....
Nog harder, buiten adem, maakt niet uit, wegwezen. Ze rent en rent en rent nog verder, kijkt weer achterom, 'nee nog steeds niet te zien'.
Doorlopen, verder, nog verder, doorgaan. Verstand op nul en doorgaan.
Even kijkt ze achterom: 'sjit is ze dat?' Sjezus wegwezen, harder, doorlopen, verder en nog verder. Kut dacht ze, ben d'r niet kwijt, doorlopen, ik moet doorlopen zegt ze tegen haarzelf.
De voeten kunnen het nog aan, doorlopen, weg, weg, weg daarvan.
'Sjit, drukke weg', schiet op,, schiet op, schiet nou op!!!' Ze kijkt achterom: 'is ze het of niet? sjit ik zie het niet goed' 'Sjit auto's schiet op'. 'Ja laatste auto, doorrennen'.
Harder, harder, nog harder, 'ze mag me niet inhalen'. Ze rent en rent, ze rent dat haar leven er vanaf hangt, harder en harder, meer en meer. Ze kijkt weer achterom: 'sjit is ze dat, ik zie het niet goed'. Rennen, rennen.... Kut, ze mag me niet inhalen, dat kutwijf, godverdomme. Doorlopen, harder harder, wegwezen, meer, nog meer, nog harder, verder, verder, helemaal weg. Ze kijkt weer achterom, blijft met haar voet achter een tegel haken, KABOEM!!! Daar valt ze, BENG, zo met haar gezicht op de grond...ze is op haar bek gegaan....
Deel 6 van zeep soep - zondag 17 januari
Zondag!!! Vrije zondag ochtend voor Inke, ze hoeft pas 's middags te beginnen, dus tijd voor blogs, internetten maar eerst de was van de lijn halen, die is droger dan droog kan zijn.
Hyves, blogs, verhalen, columns, Inke is er druk mee.
Het regent toch, Inke kan de deur niet uit, dus thuiswerk.
Gisteren was ze met haar vriend Niek naar de pub geweest, hun favoriete Ierse pub.
Meestal gaan ze zondag maar omdat Inke zondag late dienst heeft hebben ze het naar zaterdagmiddag verschoven.
Fietsend door de regen ging Inke naar de pub, buiten bij de overdekte ingang heeft Inke zich van haar regenkleding ontdaan.
Niek kwam er meteen al aan. Niek is geen fietser, dus kwam met de tram, lekker makkelijk en lekker droog.
Voor Inke heeft dat weinig zin, de eerste de beste tram stopt niet voor de deur van de pub en de tram die wel voor de deur van de pub stopt, stopt zo verweg van Inke's huis dat ze beter kan gaan lopen of fietsen.
Niek had de hele week gewerkt, er waren nieuwe bands bijgekomen, Niek's taak om nieuwe CD's te luisteren en te promoten.
Zijn winkel is geen gewone CD winkel, elke nieuwe band komt eerst naar Niek's winkel omdat Niek veel aandacht aan nieuwe bands besteedt en 1x in de week live op de radio is, worden de bands gepromoot.
Normaal gesproken, als een onbekende band een CD naar een radiostation stuurt komt er weinig tot niets van. Niek vond toen de oplossing: 1 uur zendtijd op een bekend radiostation en daar draaide hij de nieuw binnengekomen CD's.
Inmiddels zijn door Niek vele bands bekend geworden.
Zondagmiddag gaat Inke naar werk tot Inke ineens naar fietssleutels mist, sjit. Inke begrijpt er niets van. Die had ze toch wel zeker in haar jaszak gestopt.
Vlug naar de reserve sleutels, ze gooit de doos overhoop, vist er het één en ander uit en gaat naar de fietsenkelder. Wat ziet Inke: een fiets die niet op slot zit. Inke blij. Gisteren gewoon vergeten, grote zucht van opluchting en Inke komt nog net op tijd op haar werk.
Zondagen bij Lexon zijn saaier dan saai.
Vandaag viel dat een beetje mee, de één na de andere klant kwam binnen lopen; sneeuw weg, mensen op straat dacht Inke.
De dag verliep verder rustig, de 8 uur gingen snel.
Inke wou op tijd naar huis, haar favoriete TV serie Deadliest Catch, die ze afgelopen maandag heeft gemist, zou vandaag om 23.00 uur beginnen, de herhaling dus.
Inke was mooi op tijd en heeft de aflevering gezien.
Inke gaat nog even internetten en volgende keer deel 7 van zeep soep.
Hyves, blogs, verhalen, columns, Inke is er druk mee.
Het regent toch, Inke kan de deur niet uit, dus thuiswerk.
Gisteren was ze met haar vriend Niek naar de pub geweest, hun favoriete Ierse pub.
Meestal gaan ze zondag maar omdat Inke zondag late dienst heeft hebben ze het naar zaterdagmiddag verschoven.
Fietsend door de regen ging Inke naar de pub, buiten bij de overdekte ingang heeft Inke zich van haar regenkleding ontdaan.
Niek kwam er meteen al aan. Niek is geen fietser, dus kwam met de tram, lekker makkelijk en lekker droog.
Voor Inke heeft dat weinig zin, de eerste de beste tram stopt niet voor de deur van de pub en de tram die wel voor de deur van de pub stopt, stopt zo verweg van Inke's huis dat ze beter kan gaan lopen of fietsen.
Niek had de hele week gewerkt, er waren nieuwe bands bijgekomen, Niek's taak om nieuwe CD's te luisteren en te promoten.
Zijn winkel is geen gewone CD winkel, elke nieuwe band komt eerst naar Niek's winkel omdat Niek veel aandacht aan nieuwe bands besteedt en 1x in de week live op de radio is, worden de bands gepromoot.
Normaal gesproken, als een onbekende band een CD naar een radiostation stuurt komt er weinig tot niets van. Niek vond toen de oplossing: 1 uur zendtijd op een bekend radiostation en daar draaide hij de nieuw binnengekomen CD's.
Inmiddels zijn door Niek vele bands bekend geworden.
Zondagmiddag gaat Inke naar werk tot Inke ineens naar fietssleutels mist, sjit. Inke begrijpt er niets van. Die had ze toch wel zeker in haar jaszak gestopt.
Vlug naar de reserve sleutels, ze gooit de doos overhoop, vist er het één en ander uit en gaat naar de fietsenkelder. Wat ziet Inke: een fiets die niet op slot zit. Inke blij. Gisteren gewoon vergeten, grote zucht van opluchting en Inke komt nog net op tijd op haar werk.
Zondagen bij Lexon zijn saaier dan saai.
Vandaag viel dat een beetje mee, de één na de andere klant kwam binnen lopen; sneeuw weg, mensen op straat dacht Inke.
De dag verliep verder rustig, de 8 uur gingen snel.
Inke wou op tijd naar huis, haar favoriete TV serie Deadliest Catch, die ze afgelopen maandag heeft gemist, zou vandaag om 23.00 uur beginnen, de herhaling dus.
Inke was mooi op tijd en heeft de aflevering gezien.
Inke gaat nog even internetten en volgende keer deel 7 van zeep soep.
zondag 17 januari 2010
Deel 5 van zeep soep - zaterdag 16 januari
Inke werkt af en toe als invaller in een bloemenwinkel en zo ook afgelopen vrijdag.
Inke is een bloemenfreak, haar favoriete bloemen zijn tulpen en op de 2e plaats pioenrozen en gerbera's. Met rozen heeft ze niks.
Haar vrienin Marjon is eigenaresse van deze bloemenwinkel, deze bevindt zich in een ziekenhuis, waar ze leuke boeketten samenstelt voor klanten die ze voor de zieken meenemen.
Marjon werkt 7 dagen per week maar af en toe moet ze eerder naar huis en dan komt Inke.
Inke werkt er al zo'n 10 jaar.
Het is er erg gezellig, elke dag andere klanten maar ook vaste klanten.
Johnny bijvoorbeeld, hij is 12 en moet elke maandag, woensdag en vrijdag naar de nierdialyse. Als hij klaar is komt hij altijd Inke gedag zeggen. Johnny is een vrolijk ventje en zit sinds afgelopen zomer op het VWO.
Johnny kan ontzettend goed leren en hij wil dierenarts worden.
Omdat Johnny niets van school wil missen gaat hij na school naar het ziekenhuis. Als hij klaar is maakt hij zijn standaard rondje door het ziekenhuis, op visite bij Inke, waar hij elke vrijdag van Inke een bosje bloemen mee krijgt en zo maakt hij zijn rondje af bij de receptie, de koffiejuf, de SEH enz.
Johnny is al 2 jaar bekend in het ziekenhuis, 'iedereen' kent hem, Johnny is altijd vrolijk.
Toen bekend was dat hij het misschien niet lang zo maken vond Johnny dat hij zijn leven leuk moest maken en dat gaat Johnny goed af.
Om 22.00 uur sluit Inke de winkel en gaat op de fiets naar huis.
Al het sneeuw is inmiddels weg en de weg is weer normaal te gebruiken.
Sneeuw is leuk maar niet altijd. Vers sneeuw is leuk fietsen maar blubber en bevroren sneeuw niet meer.
Zaterdagochtend is Inke weer aan het werk, niet op het hoofdkantoor van Lexon maar bij de reparatie afdeling, aan de andere kant van de stad.
Om verwarring te voorkomen, vooral om lastige klanten te voorkomen, is en deel van Lexon elders gehuisvest.
Klanten kennen alleen het hoofdkantoor, als zij iets moeten laten repareren brengen ze het daar naartoe en de koeriers brengen het naar de reparatie afdeling.
Dit is vooral om narigheid te voorkomen.
Inke werkt daar alleen, lekker rustig en geen lastige klanten.
Zo heeft Inke tijd om haar boekje te lezen, Inke's grootste hobby: boeken lezen.
Inke heeft vorig jaar haar doelstelling: 50 boeken lezen in 1 jaar niet gehaald, ze is blijven steken op 35.
Gisteren heeft Inke nr 35 uitgelezen en vandaag zal Inke aan het eerste boek van dit jaar beginnen: Zon- en feestdagen van Reneé de Vin.
Reneé de Vin heeft ze leren kennen via internet, toen was Reneé nog bezig met het verhaal, inmiddels is het boek in december uitgekomen.
Volgende keer deel 6
Inke is een bloemenfreak, haar favoriete bloemen zijn tulpen en op de 2e plaats pioenrozen en gerbera's. Met rozen heeft ze niks.
Haar vrienin Marjon is eigenaresse van deze bloemenwinkel, deze bevindt zich in een ziekenhuis, waar ze leuke boeketten samenstelt voor klanten die ze voor de zieken meenemen.
Marjon werkt 7 dagen per week maar af en toe moet ze eerder naar huis en dan komt Inke.
Inke werkt er al zo'n 10 jaar.
Het is er erg gezellig, elke dag andere klanten maar ook vaste klanten.
Johnny bijvoorbeeld, hij is 12 en moet elke maandag, woensdag en vrijdag naar de nierdialyse. Als hij klaar is komt hij altijd Inke gedag zeggen. Johnny is een vrolijk ventje en zit sinds afgelopen zomer op het VWO.
Johnny kan ontzettend goed leren en hij wil dierenarts worden.
Omdat Johnny niets van school wil missen gaat hij na school naar het ziekenhuis. Als hij klaar is maakt hij zijn standaard rondje door het ziekenhuis, op visite bij Inke, waar hij elke vrijdag van Inke een bosje bloemen mee krijgt en zo maakt hij zijn rondje af bij de receptie, de koffiejuf, de SEH enz.
Johnny is al 2 jaar bekend in het ziekenhuis, 'iedereen' kent hem, Johnny is altijd vrolijk.
Toen bekend was dat hij het misschien niet lang zo maken vond Johnny dat hij zijn leven leuk moest maken en dat gaat Johnny goed af.
Om 22.00 uur sluit Inke de winkel en gaat op de fiets naar huis.
Al het sneeuw is inmiddels weg en de weg is weer normaal te gebruiken.
Sneeuw is leuk maar niet altijd. Vers sneeuw is leuk fietsen maar blubber en bevroren sneeuw niet meer.
Zaterdagochtend is Inke weer aan het werk, niet op het hoofdkantoor van Lexon maar bij de reparatie afdeling, aan de andere kant van de stad.
Om verwarring te voorkomen, vooral om lastige klanten te voorkomen, is en deel van Lexon elders gehuisvest.
Klanten kennen alleen het hoofdkantoor, als zij iets moeten laten repareren brengen ze het daar naartoe en de koeriers brengen het naar de reparatie afdeling.
Dit is vooral om narigheid te voorkomen.
Inke werkt daar alleen, lekker rustig en geen lastige klanten.
Zo heeft Inke tijd om haar boekje te lezen, Inke's grootste hobby: boeken lezen.
Inke heeft vorig jaar haar doelstelling: 50 boeken lezen in 1 jaar niet gehaald, ze is blijven steken op 35.
Gisteren heeft Inke nr 35 uitgelezen en vandaag zal Inke aan het eerste boek van dit jaar beginnen: Zon- en feestdagen van Reneé de Vin.
Reneé de Vin heeft ze leren kennen via internet, toen was Reneé nog bezig met het verhaal, inmiddels is het boek in december uitgekomen.
Volgende keer deel 6
Wie heeft de vrouw uitgevonden?
Sinds ze stemrecht hebben denken ze dat ze de wereld hebben veroverd: de vrouw. Sinds die dag is het ellende; ze denken dat ze alles kunnen en alles kunnen zeggen en dus alles kunnen maken. Alleen de grens nog niet.
Nou was er tot 1917 niets aan de hand, de vrouw luisterde naar de man en zodra er getrouwd was, stopte de vrouw met werken en zorgde ze voor de kinderen. Ze was de baas in huis tot de man thuis kwam. Tot zover niets aan de hand.
Inmiddels 90 jaar verder is de vrouw geëvolueerd. In die 90 jaar is er héél wat veranderd. Noem het maar de inhaalrace. Die 200.000 jaar die ze als onderdaan bij de man heeft geleefd moest er in korte tijd uit gehaald worden, het liefst nog met elleboogwerk, want er viel héél wat in te halen.
En dáár is het fout gegaan, in die 90 jaar inhaalrace zijn er stukken overgeslagen, alles moet nu en meteen en er moet ook nu en meteen geluisterd worden. In die 200.000 jaar dat de vrouw naar de man heeft geluisterd is het nu tijd voor andersom. Nu vergeet de vrouw dat de man nauwelijks is geëvolueerd, de man is nog wat primitief, er werkt één hersenhelft per keer, dat vat een man nog niet. Een man leeft nog in de oertijd. Lekker rustig aan, geen gezeik, tijd zat en 'het komt wel'. Maar de vrouw heeft haast, de inhaalrace, nu nu nu... Zodoende walst de vrouw over de man heen en de man deert het niet zo; hij ziet zijn vrouw nog als de oervrouw: als het erop aan komt luistert ze toch wel.
De vrouw wil aandacht, ze moet gehoord worden, zij heeft ook wat in te brengen. Dat gaat bij een man niet lukken, dus verenigen vrouwen zich. Overal vrouwenclubs waar vrouwen elkaar begrijpen. Dat duurt maar even en de vrouw wil verder, de inhaalrace, die moet doorgaan, ze wil nog meer gehoord worden. Daar heeft ze ellebogen voor gekregen, drammen en rammen. God heeft haar een mond gegeven, daar kan veel mee, er zit zelfs een volumeknop op.
In de tijd dat de vrouw nog bedeesd en beheerst was, stond de volumekop op dezelfde stand: rustig en goed in het gehoor.
Naarmate de tijd vorderde en de vrouw steeds meer wil is de volumeknop ontdekt en wordt deze vaak voluit gezet. Tot ergernis van vele mensen.
En zo creëerde de vrouw zichzelf tot de huidige vrouw, een vrouw met flinke ellebogen en een flink volume waar de aan- en uitknop niet vindbaar is.
En ik ga maar eens niets aan mijn oren doen, de oorsmeer dempt goed...
Nou was er tot 1917 niets aan de hand, de vrouw luisterde naar de man en zodra er getrouwd was, stopte de vrouw met werken en zorgde ze voor de kinderen. Ze was de baas in huis tot de man thuis kwam. Tot zover niets aan de hand.
Inmiddels 90 jaar verder is de vrouw geëvolueerd. In die 90 jaar is er héél wat veranderd. Noem het maar de inhaalrace. Die 200.000 jaar die ze als onderdaan bij de man heeft geleefd moest er in korte tijd uit gehaald worden, het liefst nog met elleboogwerk, want er viel héél wat in te halen.
En dáár is het fout gegaan, in die 90 jaar inhaalrace zijn er stukken overgeslagen, alles moet nu en meteen en er moet ook nu en meteen geluisterd worden. In die 200.000 jaar dat de vrouw naar de man heeft geluisterd is het nu tijd voor andersom. Nu vergeet de vrouw dat de man nauwelijks is geëvolueerd, de man is nog wat primitief, er werkt één hersenhelft per keer, dat vat een man nog niet. Een man leeft nog in de oertijd. Lekker rustig aan, geen gezeik, tijd zat en 'het komt wel'. Maar de vrouw heeft haast, de inhaalrace, nu nu nu... Zodoende walst de vrouw over de man heen en de man deert het niet zo; hij ziet zijn vrouw nog als de oervrouw: als het erop aan komt luistert ze toch wel.
De vrouw wil aandacht, ze moet gehoord worden, zij heeft ook wat in te brengen. Dat gaat bij een man niet lukken, dus verenigen vrouwen zich. Overal vrouwenclubs waar vrouwen elkaar begrijpen. Dat duurt maar even en de vrouw wil verder, de inhaalrace, die moet doorgaan, ze wil nog meer gehoord worden. Daar heeft ze ellebogen voor gekregen, drammen en rammen. God heeft haar een mond gegeven, daar kan veel mee, er zit zelfs een volumeknop op.
In de tijd dat de vrouw nog bedeesd en beheerst was, stond de volumekop op dezelfde stand: rustig en goed in het gehoor.
Naarmate de tijd vorderde en de vrouw steeds meer wil is de volumeknop ontdekt en wordt deze vaak voluit gezet. Tot ergernis van vele mensen.
En zo creëerde de vrouw zichzelf tot de huidige vrouw, een vrouw met flinke ellebogen en een flink volume waar de aan- en uitknop niet vindbaar is.
En ik ga maar eens niets aan mijn oren doen, de oorsmeer dempt goed...
Abonneren op:
Posts (Atom)